ข้าไม่สนว่าคนอื่นอีกสามเผ่าพันธุ์จะทำให้ชื่อพี่น้องข้าแปดเปื้อนยังไง แต่ข้าจะไม่ปราณีถ้าพวกเจ้าเป็นสัตว์อสูร”
สัตว์อสูรทุกคนต่างก็พากันกลัว พวกที่ดูถูกเจี้ยนเฉินไว้ต่างก็พากันกลัว
“พยัคฆ์ปีกเทวะมีจิตสังหารเช่นนี้ เขาสามารถฆ่าเซียนจักรพรรดิชั้นสวรรค์ที่ 7 ได้โดยไม่ลังเล มันมีจอมยุทธไม่มากอย่างเซียนจักรพรรดิในหมู่สี่เผ่าพันธุ์ พยัคฆ์ปีกเทวะทำเกินไปแล้ว” หลายคนแอบถอนหายใจแต่พวกเขาไม่กล้าจะบอกความคิดพวกเขาออกมา
โอวหยางหยิงเว่ยและเฉียงซ่งยืนอยู่ตรงหน้าอุโมงค์ระหว่างสองโลก ขั้นย้อนกลับ 5 คนยืนอยู่ด้านหลังพวกเขา พวกนั้นต่างก็พากันตื่นเต้น
“ข้ารู้สึกได้ว่าพลังในโถงศักดิ์สิทธิ์นั้นลดลงอย่างรวดเร็ว ผ่านมาหลายปีในที่สุดเราก็ลดพลังงานมันได้ เราจะเข้าไปยังอีกโลกได้ในไม่ช้า เจี้ยนเฉิน ข้าจะฆ่าเจ้าด้วยมือของข้าเพื่อระบายความแค้น” โอวหยางหยิงเว่ยเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา เขานั้นเต็มไปด้วยความอาฆาต
“เจี้ยนเฉินเป็นของข้า ครั้งที่แล้วข้าไม่อาจจะเอาชนะเขาได้ ดังนั้นข้าจึงถอย มันเป็นเรื่องน่าอับอายที่สุดในชีวิตข้า ดังนั้นข้าจะเอาชีวิตเขาด้วยตัวเองและกอบกู้ชื่อเสียงของตัวเอง” เฉียงซ่งพูดขึ้นมา เขาเองก็อายที่ต้องเองต้องถอยกลับมา
ใบหน้าของโอวหยางหยิงเว่ยหม่นลงเล็กน้อย เขามองไปที่เฉียงซ่งด้วยสายตาเย็นชา “เฉียงซ่ง ข้ายกเจี้ยนเฉินให้เจ้าได้ เห็นแก่ที่เจ้าเคยช่วยข้าในอดีต แต่กระบี่ทั้งสองของเจี้ยนเฉินต้องเป็นขอ
