ข้ามาในโถงนี้และหนีไปยังโลกเซียน ทางที่สองคือซ่อนโถงนี้ไว้ในมิติด้านนอก สำหรับกฎของโลกที่เริ่มสมบูรณ์มากยิ่งขึ้น จนทำให้พลังดั้งเดิมค่อย ๆ ปรากฏตัวขึ้นมา เราก็สามารถเติบโตจนถึงจุดที่เราแข็งแกร่งพอที่จะขับไล่โลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้งได้หากมีเวลามากพอ” หยางลี่ พูดด้วยความหนักใจ
“แต่พี่ใหญ่ยังไม่กลับมา ถ้าพี่ใหญ่กลับมาหลังจากที่เราหนีไป เขาคงคิดว่าเราโดนพวกบัดซบนั่นฆ่า ข้าไม่อยากไป ข้าอยากรอพี่ใหญ่กลับมาก่อน” เสี่ยวหลิงเป็นคนแรกที่ไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอให้ถอยของหยางลี่ นางยืนกรานว่าจะอยู่ต่อ
” เหลนข้าน่ะหายตัวไป 20 ปีแล้ว เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาอยู่ที่ไหนหรือจะกลับมาตอนไหน เรากำลังหมดเวลา เราได้ใช้ผลพลังอมตะไปหมดแล้ว ดังนั้นเราจึงเหลือเวลาอย่างมากแค่ไม่กี่ชั่วยาม ถ้าเราไม่ออกไปตอนนี้ เราอาจจะตายกันทั้งหมดที่นี่” หยางลี่พูดขึ้น ตอนนี้เขาหมดหนทาง พวกเขาไม่ใช่คู่มือของพวกต่างโลกเมื่อต่างโลกนั้นยังไม่มีขั้นแลกเปลี่ยน นี่ไม่ต้องนับถึงตอนนี้ที่ต่างโลกมีพวกนั้นถึง 2 คน พวกเขาจะรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ได้ยังไง ?
“เราควรถอยตอนที่ยังมีพลัง ต่างโลกนั้นไม่อาจจะหยุดเราได้ ดังนั้นการอยู่ที่นี่ต่อก็ถือว่าไร้ค่า เราสู้ตอนที่เราแข็งแกร่งพอได้” ฮุสตันพูดขึ้น
“ข้าเห็นด้วย” เถี่ยต้า บอกความเห็นของตัวเองออกมา การอยู่ที่นี่มีแต่ความตาย อะไรก็เกิดขึ้นได้หากพวกเขายังรอด
“แล้วพี่ใหญ่ล่ะ ? ” เสี่ยวหลิงสะอื้น นาง
