ันเกิดคลื่นอันปั่นป่วน อวัยวะภายในสั่นไหวทันที พวกมันต่างก็ฉีกออกจากกัน
โสมราชานั้นแก่อย่างมาก รวมกับความจริงที่มันเป็นของขั้นอมตะ พลังงานในตัวมันจึงมหาศาล มันเท่ากับลูกท้อเมฆม่วงขั้น 3 หรือ 4 แต่ในโลกอมตะแล้วมันยากท่ใครจะกล้ากินโสมราชาแบบที่เจี้ยนเฉินทำ
เลือดไหลออกมาจากมุมปากของเจี้ยนเฉิน เขาบาดเจ็บแม้ว่าตัวจะไม่ระเบิดก็ตาม
เจี้ยนเฉินไม่สนใจอาการบาดเจ็บ แผลเหล่านี้น้อยนิดสำหรับเขา หลังจากที่โคจรพลังบรรพกาลในตัว แผลเหล่านั้นก็ฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว พลังงานม่วงได้เปลี่ยนเป็นพลังบรรพกาลส่วนหนึ่งซึ่งทำให้เม็ดพลังบรรพกาลนั้นเติบโต
เจี้ยนเฉินใช้เวลาหลายวันในการดูดซับโสมราชา ไม่กี่วันต่อมาเจี้ยนเฉินก็รู้สึกได้ว่าเม็ดพลังบรรพกาลใหญ่ขึ้นกว่าเดิมและยินดีขึ้นมา เขาไม่ลังเลหยิบเอาสมบัติสวรรค์ขั้นอมตะชิ้นที่สองออกมากินเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตัวเอง
“ร่างบรรพกาลของข้ากำลังเข้าถึงจุดสูงสุดของขั้น 7 หากยังเป็นแบบนี้ต่อไปข้าก็ขึ้นถึงขั้น 8 ได้ในไม่ช้า ตอนนั้นความต่างด้านความแข็งแกร่งระหว่างข้ากับจิตวิญญาณราชันย์ก็จะหายไปหรือเหลือเพียงน้อยนิด” เจี้ยนเฉิน คิดในใจ เขาพยายายามอย่างหนักเพื่อดูดซับพลังงานจากสมบัติสวรรค์
ตอนที่เจี้ยนเฉินกินสมบัติสวรรค์ เม็ดพลังบรรพกาลของเขาก็บวมเปล่ง 1 ปีต่อมาเม็ดพลังบรรพกาลของเขาก็ขึ้นถึงจุดสูงสุดของขั้น 7 แต่มันก็ยังเป็นเวลาที่เจี้ยนเฉินรู้สึกได้ถึงผลจากสมบัติสวรรค์นั้นล
