ละยังขยายขนาดอย่างต่อเนื่อง เขากลายเป็นยักษ์ที่สูงกว่า 9 เมตรในทันที
ทุกครั้งที่ทะลวงผ่านร่างบรรพกาล เจ้าของร่างจะต้องทนกับความเจ็บปวดมหาศาล ครั้งนี้ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น ในเวลาเดียวกัน เจี้ยนเฉินก็ก้าวข้ามจากขั้น 6 มาขั้น 7 ความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นมานั้นเทียบไม่ได้กับการเลื่อนจากขั้น 5 ขึ้นมาขั้น 6 เพราะขั้น 7 นี้เท่ากับการเข้าถึงความสำเร็จบางส่วนของร่างบรรพกาล ขั้น 7 นี้ไม่เหมือนกับ 6 ขั้นแรกซึ่งเป็นความสำเร็จขั้นต้น
ผลก็คือความเจ็บปวดที่เจี้ยนเฉินได้รับในครั้งนี้ก็มากกว่าครั้งก่อน ๆ ตอนที่ทะลวงผ่าน
เจี้ยนเฉินตัวสั่นระริกอย่างหนัก ฟันเขาเริ่มแตกออกเพราะเขากัดมันแน่นเกินไป มือเขาที่บวมได้กำเป็นหมัด ความเจ็บนี้แทบจะทำให้เขาสลบจนทำให้สติเลือนราง
เจี้ยนเฉิน รู้ว่านี่คือช่วงเวลาที่สำคัญ ดังนั้นเขาจึงต้องกัดปลายลิ้นจนขาดไปหนึ่งในสามส่วน เขารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่บีบหัวใจแต่เขาก็ไม่ได้สลบ เขากลับได้สติกลับมาช้า ๆ เขาเพ่งสมาธิทั้งหมดไปกับการบ่มเพาะในครั้งนี้
พลังบรรพกาลจำนวนมหาศาลโคจรอย่างบ้าคลั่งทั่วตัวเจี้ยนเฉินราวกับม้าป่า พวกมันท่องไปทุกส่วนทำลายอวัยวะภายใน, ทำลายเส้นเลือด, และทำลายกระดูกของเขา แม้แต่เนื้อของเขาก็ยังมีแผลจากพลังที่โคจรนี้ เลือดไหลออกมาจากรูขุมขนซึ่งทำให้ดูราวกับผิวเขาทำขึ้นมาจากเลือด มันเป็นสิ่งน่ากลัวเมื่อเห็นมัน
เจี้ยนเฉิน ฝึกวิธีบ่มเพาะของร่างบรรพกาล ดังนั้นเขาจึง
