้ได้” เจียงหยางป้าอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เขารู้สึกคุ้นกับซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนอย่างประหลาด ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนนั้นทำให้เขานึกถึงใบหน้าที่คุ้นเคย เขาเห็นเงาของเจี้ยนเฉินในตัวซ่างกวนเอ๋อเจี้ยน
ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนไม่ได้พูดอะไร เขาสนใจที่เจียงหยางป้าพูดถึงเจี้ยนเฉินในอดีต มันดูเหมือนว่าเขาจะสนใจ เจี้ยนเฉินอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใหญ่รึเล็ก เขาก็ไม่คิดจะพลาดรายละเอียดเลยแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่น่าเสียดายคือเจียงหยางป้าหยุดพูดถึงวัยเด็กของเจี้ยนเฉินหลังจากที่พูดมันออกมาเล็กน้อย
“จากนั้นล่ะ ? ” เมื่อเห็นว่าเจียงหยางป้าไม่คิดจะพูดต่อ ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา
เจียงหยางป้ามองไปที่ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนด้วยรอยยิ้ม “นายน้อยเกาะเหมือนจะสนใจอดีตของเซียงเอ๋ออย่างมาก”
ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนพยักหน้า เขาไม่ได้ปฏิเสธ
“ดี ข้าชอบเจ้าตั้งแต่แรกเห็น เพราะนายน้อยเกาะสนใจเรื่องในอดีตของเซียงเอ๋อ งั้นก็อยู่ที่นี่ต่อสักหน่อยหลังจากที่พิธีจบ” เจียงหยางป้าเสนอ เขารู้ว่าเขาชอบซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนมากขึ้นกว่าเดิม
“งั้นข้ากับพี่สาวของข้าสองคนคงต้องขอรบกวน” ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนตอบตกลงด้วยความพอใจ เขาไม่ได้บอก เจียงหยางป้าว่าเขาเกี่ยวข้องกับอีกฝ่ายยังไง แต่เขาก็ถือว่าตระกูลเจียงหยางคือตระกูลของตัวเอง ในเวลาเดียวกันเขาก็ประทับใจในตัวปู่หลังจากที่ได้พบกันครั้งแรก
“โอ้ ใช่สิ ข้าเตรียมของขวัญมาให้กับหัวหน้าตระกูลและฮูหยินสี่ด
