ับต้องตะลึง สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนยังคงไร้รอยขีดข่วนเมื่อรับทักษะต่อสู้ขั้นปฐพีไป แม้แต่การโจมตีที่แรงที่สุดของเจียงหยางซูก็ไม่อาจจะทิ้งรอยไว้บนตัวซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนได้
“เป็นไปไม่ได้ นี่เป็นไปไม่ได้ เจ้าโกง เจ้าต้องโกงแน่นอน” เจียงหยางซูคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่ยอมรับความจริง นายน้อยเกาะนั้นแก่กว่าเขาแค่ 3-4 ปี แต่กลับมีความแข็งแกร่งที่น่ากลัวเช่นนี้ เขาไม่อาจจะทำอะไรร่างกายอีกฝ่ายได้ ซึ่งทำให้เขาที่ซึ่งมักจะหยิ่งทะนงและทำตัวสูงส่งกว่าใครนั้นต้องตกตะลึงอย่างมาก
“ลูกท้อเมฆม่วง ใช่ มันต้องเป็นลูกท้อเมฆม่วง เจ้าต้องกินมันไปแล้วซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไม่เจ้าถึงได้แข็งแกร่งเช่นนี้ นี่มันไม่ยุติธรรม หากข้ามีลูกท้อเมฆม่วง เจ้าก็ไม่มีทางเป็นคู่มือของข้าได้” เจียงหยางซู ตะโกนขึ้นมา ตอนนั้นเองเขารู้สึกอิจฉาจนใบหน้ากลายเป็นสีเขียว ในเวลาเดียวกันเขาก็รู้สึกไม่พอใจกับน้าของตนมากกว่าเดิมพร้อมกับคิด “ท่านน้าของข้าลำเอียง เขาให้ลูกท้อนี้กับคนนอกแต่กลับไม่ให้ข้า”
“ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยน มันไม่มีอะไรต้องพอใจ เจ้านะแต่เจ้าได้รับความแข็งแกร่งมาจากลูกท้อเมฆม่วง ไม่งั้นแล้วเจ้าคงไม่มีทางเป็นคู่มือของข้าได้” เจียงหยางซู ยอมแพ้อย่างไม่เต็มใจ เขายังคงมีท่าทีหยิ่งทะนงทั้ง ๆ ที่สถานการณ์เป็นเช่นนี้แล้ว เขาไม่รู้จักการยอมแพ้
ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนไม่ได้โกรธ “น้องชาย ทำไมเจ้าไม่คิดว่าเจ้าจ
