่ง นี่มันบ่งบอกว่าสองคนนั้นไม่รังเกียจหาก ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนจะเสียลูกท้อไปหรือบางทีพวกนางอาจจะไม่คิดว่าเขาจะเสียมัน
“ซูเอ๋อแพ้แล้ว” เจียงหยางป้าคิด มันไม่จำเป็นต้องสู้ เขารู้ผลลัพธ์อยู่แล้ว เขาถึงกับเชื่อว่านายน้อยเกาะนั้นจะเคยกินลูกท้อมาแล้ว
แต่เจียงหยางซูนั้นไม่ได้ข้อสรุปแบบเดียวกัน สายตาของเขาแดงก่ำจ้องไปที่ลูกท้อในมือของซ่างกวนเอ๋อเจี้ยน เขารู้ว่าลูกท้ออมตะทั้งหมดนั้นมาจากน้าของเขา แต่แม้แต่นายน้อยของตระกูลอย่างเขาที่กินสมบัติสวรรค์มาตลอดหลายปีนี้ก็ไม่เคยเห็นของในตำนานแบบนี้ นี่ไม่ต้องนับการเป็นเจ้าของมันเลย
แม้แต่ปู่ก็ยังไม่มีมัน
“ข้าต้องชนะการต่อสู้นี้ ข้าต้องชนะไม่ว่าจะเสียอะไรไปก็ตาม ข้าต้องได้ลูกท้อเมฆม่วงมา” เจียงหยางซูคิดในใจ ลูกท้อเมฆม่วงนี้คือทางลัดขึ้นไปเป็นเซียน ถ้าเขาได้มันมา เขาก็จะกลายเป็นจอมยุทธที่แข็งแกร่งอย่างรวดเร็ว
เจียงหยางซูเริ่มลงมือ เขาสะบัดอาวุธเซียนของตัวเองแล้วพุ่งเข้าหาซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนราวกับเงา อาวุธเซียนนั้นเป็นดาบที่มีความกว้าง 2 นิ้วในการกวัดแกว่ง พลังเซียนธาตุลมพันรอบตัวมันแล้วแทงไปที่อกของซ่างกวนเอ๋อเจี้ยน
ตอนที่กระบี่ของเจียงหยางซูปะทะกับอกของซ่างกวนเอ๋อเจี้ยน เสื้อผ้าก็ฉีกขาดออกแต่มันกลับไม่มีรอยแผลบนร่างกายเลยแม้แต่น้อย การโจมตีเต็มพลังของเจียงหยางซูนั้นไม่อาจจะผ่านผิวหนังของซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนไปได้เลยแม้แต่น้อย
