่สามารถพาข้าออกไปจากบ้านของข้าได้”
เจียงหยาง หมิงเยว่ร้องเสียงดัง ทันทีที่นางพูดจบ นางก็หันหลังกลับและวิ่งออกไป นางเข้าใจว่าผู้พิทักษ์ซุยดีมาก ในวันธรรมดาผู้พิทักษ์ซุยจะแสดงความเคารพอย่างสูงและฟังนางทุกเรื่องโดยทำหน้าที่เหมือนผู้ดูแล อย่างไรก็ตาม เมื่อนางตกอยู่ในอันตราย ผู้พิทักษ์ซุยจะไม่ฟังนางเลย
ปัง !
ด้วยเสียงหนัก ๆ ของประตูของโถงศักดิ์สิทธิ์ได้ปิดตัวลงก่อนที่ เจียงหยาง หมิงเยว่จะออกไปได้ ผู้พิทักษ์ซุยเคลื่อนไหวเร็วมาก เมื่อปิดประตู เจียงหยาง หมิงเยว่รู้สึกเหมือนว่ากำลังลอยขึ้น ศาลาเทพธิดาน้ำแข็งออกจากทุ่งน้ำแข็งซึ่งอยู่มานานกว่าสามล้านปีและลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ ” ผู้พิทักษ์ซุย ปล่อยข้าออกไป ปล่อยข้าออกไป พ่อแม่ของข้ายังอยู่ที่นี่ ข้าห้ามเจ้าไม่ให้พาข้าไป ข้าจะไม่มีวันให้อภัยเจ้าในอนาคต…” เจียงหยาง หมิงเยว่กรีดร้องอย่างบ้าคลั่งขณะที่นางจู่โจมประตูอย่างต่อเนื่อง การโจมตีแต่ละครั้งของนางมีพลังอันยิ่งใหญ่ทำให้ประตูดังขึ้นด้วยเสียงอันหนักหน่วง อย่างไรก็ตาม ศาลาเทพธิดาน้ำแข็งนั้นแข็งแกร่งมาก มันสามารถทนต่อตัวตนของราชาเทพได้อย่างง่ายดาย ดังนั้น เจียงหยาง หมิงเยว่จึงไม่สามารถแม้แต่จะทิ้งรอยไว้บนพื้นผิวของมัน อย่าว่าแต่จะผ่านประตูออกไป
“ผู้พิทักษ์ซุย ..” เจียงหยาง หมิงเยว่ส่งเสียงร้อง ดวงตาที่สวยงามของนางเต็มไปด้วยความไม่พอใจ จากนั้นนางก็หันหลังกลับและพุ่งเข้าหาผู้
