เฉินก็ทำได้แค่พัวพันจอมยุทธขั้นย้อนกลับได้เพียง 2 คนเท่านั้น เขาใช้เส้นทางกระบี่อย่างต่อเนื่องทุกครั้งที่เขาโจมตี
เจี้ยนเฉินทำได้เพียงใช้กระบี่คู่ของอัครสูงสุดอนัตตาเท่านั้น การออกกระบี่แต่ละครั้งกินพลังงานมากเกินไป แม้ว่าจะไม่สนใจกระบี่ม่วงฟ้าว่าจะถูกทำลายหรือไม่ เขาก็ยังสู้ไม่ถอย
ท้ายที่สุดเส้นทางของปรมาจารย์กระบี่คือจอมปราชญ์สูงสุด เขายืนอยู่ในจุดสูงสุดของโลกอมตะและตายเพราะการสู้ไม่ถอย เป็นผลให้เจี้ยนเฉินไม่กล้าประมาทผลกระทบของพลังตีกลับ
ในเวลาเดียวกัน แม้ว่าเขาจะใช้พลังชีวิตเพื่อทำให้กระบี่โจมตีได้หลากหลายเพื่อสังหารจอมยุทธขั้นย้อนกลับทั้งสองหรือต่อสู้กับจอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมคนอื่น มันก็ยังเหลือจิตวิญญาณราชันย์ที่ซึ่งน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม ในฐานะที่เฉียงซ่งและโอวหยางหยิงเว่ยเป็นจอมยุทธขั้นย้อนกลับช่วงปลาย
หอคอยอนัตตานั้ไม่มีประโยชน์นอกจากโลหะหนัก ๆ เขาไม่อาจใช้พลังที่ซ่อนอยู่ในหอคอยได้และแม้ว่าเขาจะใช้น้ำหนักของหอคอยเพื่อปิดกั้นอุโมงค์ คนจากต่างโกลก็ยังให้จอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมย้ายหอคอยได้
ปราศจากวัตถุจิตวิญญาณ หอคอยอนัตตามันก็เป็นวัตถุที่ตายแล้ว
มันเป็นเรื่องน่าเสียดายที่วัตถุจิตวิญญาณไม่ยอมรับข้า เจี้ยนเฉินถอนหายใจด้วยความรู้สึกเศร้าใจ
ผู้พิทักษ์ซุยนั่งอยู่บนเตียงน้ำแข็งในชุดเกราะสีเงินขาวของนางพร้อมกับไอหมอกบดบังหน้านาง มองเห็นได้เพียงตาคู่เดียวที่เย็นชาเท่านั้น ปัจจุบันนางมองไป
