โดยไม่มีสำนักไม่มีนิกาย การได้ศึกษากับครูอาจารย์สำหรับเขาแล้วคือสิ่งที่ล่อใจอย่างมาก
อาจารย์หนิงจึงทำตามคำขอของหมอผีคนนั้น และสามวันแรกก็เป็นไปอย่างราบรื่น แต่แล้ววันนี้กลับได้เจอกับปีศาจ…
อาจารย์หนิงรู้สึกเสียใจไม่น้อย ถ้ารู้ก่อน วันนี้ก่อนออกจากบ้านก็คงทำนายดวงให้ตัวเองแล้ว
คุณสมบัติที่งดงาม?
เฝ่ยไป๋ลู่กวาดตามองอาจารย์หนิง รูปร่างหน้าตาปานกลางดีกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย
อีกทั้งเพียงพรตเต๋าเฒ่านั่นแค่หาข้ออ้าง เขาก็เชื่อว่าจริง แล้วก็เป็นผีชางรับใช้เสือ*[1] ให้แล้ว!
“นักพรตเต๋าเฒ่านั่นหน้าตาเป็นยังไง?” เฝ่ยไป๋ลู่ถาม
“หน้าตายังไงงั้นเหรอ? ผมขาวทั้งหัว หูใหญ่ ปากใหญ่ มีจุดขาวบนแก้ม…” อาจารย์หนิงดวงตาล่อกแล่ก
เฝ่ยไป๋ลู่หรี่ตาลงเล็กน้อย พลางแผ่กลิ่นอายอันตรายออกมา
ราวกับกำลังพูดว่า จะไม่รับประกันชีวิตของคุณ ถ้ายังพูดจาเหลวไหลอีก
“!!” อาจารย์หนิงตกใจจนหัวใจบีบรัด ความคิดหายไปในชั่วพริบตา เขาพูดติดอ่าง “ฉะ ฉัน ฉันจำไม่ได้…”
ทันทีที่เฝ่ยไป๋ลู่เห็นสีหน้าของเขาก็รู้ว่าหมอผีนั่นได้ลงมือทำอะไรบางอย่าง ไม่ว่าอาจารย์หนิงจะคิดอย่างไร ก็ไม่มีวันจำรูปร่างหน้าตาคนผู้นั้นได้
ด้วยกลัวว่าเฝ่ยไป๋ลู่จะไม่เชื่อ อาจารย์หนิงมองเธออย่างประจบสอพลอ “สหายน้อย ฉันไม่ได้โกหกจริง ๆ ฉันจำไม่ได้จริง ๆ ว่าคนผู้นั้นหน้าตายังไง แต่ฉันจำได้ว่าดูเหมือนเขาจะห้อยธงเล็ก ๆ ไว้รอบเอวของเขา…”
ธงเล็ก ๆ นั่นเป็นสีดำสนิท อาจารย์หนิ