งได้มาถึงชั้นสวรรค์ที่ 3 ของเซียนจักรพรรดิและยังคงเหลือพลังของลูกท้ออยู่
ไคยะเปิดตาและแสดงความสงสัยของนางเช่นกัน นางพึมพำ แปลก พลังงานที่เหลืออยู่ในร่างกายของข้าเพิ่มขึ้นถึงเก้าในสิบส่วนหลังจากที่ข้าทะลวงผ่าน มันหายไปไหนหมด
มีแสงวาบผ่านดวงตาของเจี้ยนเฉินเมื่อเขาเห็นอย่างนี้ เขาจ้องมองไคยะอย่างลึกล้ำก่อนที่จะดิ่งลงไปในความคิดของเขา
ไคยะไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเกิดสิ่งแปลกประหลาดเช่นนี้เช่นกัน นางยืนขึ้นและมาอยู่ข้าง ๆ เจี้ยนเฉินและขอบคุณเขา นักรบเจี้ยนเฉิน ข้าไม่อาจชดใช้ความเมตตาที่ท่านให้ข้าได้ ข้าจะจดจำพวกมันเอาไว้และถ้าข้ามีพลังในอนาคต ข้าจะชดใช้สิ่งเหล่านี้ให้พันเท่า
เจี้ยนเฉินขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำสัญญาของนาง เขามองไปที่ไคยะและพูดอย่างไม่มีความสุขว่า ไคยะ ข้าคิดกับเจ้าเหมือนสหาย เจ้าพูดอย่างกับข้าเป็นแค่คนที่เดินผ่านมา
ไคยะยิ้มขอโทษก่อนที่จะตอบอย่างจริงจัง นักรบเจี้ยนเฉิน เจ้าเป็นสหายที่ดีที่สุดของข้า ขณะที่นางพูดอย่างนั้นในหัวใจลึกของไคยะก็ปวดร้าวและนางก็รู้สึกเหงามาก นางไม่มีคนที่สนิทอีกต่อไปในโลกนี้หลังจากที่เผ่าคาเลอร์ถูกกวาดล้าง นางไม่มีสหายเลย นางไม่ค่อยมีสหายที่อยู่ในเผ่าคาเลอร์อีกแล้ว เจี้ยนเฉินกลายเป็นสหายเพียงคนเดียวของนางในตอนนี้
เจี้ยนเฉินรู้สึกถึงความเศร้าของไคยะ เขาถอนหาใจและพูดว่า ไคยะ ทำไมเจ้าไม่พักอยู่ที่เมืองอัคนีต่อจากนี้ไปล่ะ ?
ไคยะลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพยักห
