า ๆ และสั่งด้วยเสียงที่เบายิ่งกว่า สัตว์อสูรกลืนสวรรค์เจ็ดสีก็สงบลงทันที หลังจากนั้นไคยะก็ยิ้มน้อย ๆ ให้กับเจี้ยนเฉิน นักรบเจี้ยนเฉิน เสี่ยวลู่ยังเด็ก โปรดอย่าถือสาเจี้ยนเฉินหัวเราะเบา ๆ ขณะที่เขามองไปที่สัตว์อสูร เขาถอนหายใจ มันนานแล้ว แต่เจ้าตัวน้อยนี่ก็ยังจำข้าได้ แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องยากเจี้ยนเฉินหัวเราะเบา ๆ ขณะที่หันมาสนใจไคยะ ครั้งหนึ่งข้าเคยเข้าไปในอาณาเขตศักดิ์สิทธิ์และเจอมัน มันเป็นสัตว์อสูรที่ชื่อว่ากลืนสวรรค์เจ็ดสี ตอนนั้นมันยังเล็กนัก ย้อนกลับไปเมื่อข้าต้องการทำให้มันเชื่อง ข้ายังไม่ได้มีพลังมากพอ ดังนั้นข้าจึงล้มเลิกความคิดนั้น ข้าอยากรู้ว่าเจ้าทำให้มันเชื่องได้อย่างไรไคยะรู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ยินเขาพูด นางจ้องสัตว์อสูรตัวน้อยที่อยู่บนไหล่และพูดว่า ย้อนกลับไปตอนที่ข้าไม่มีทางเลือกและถูกไล่ล่าจากศัตรูของข้า ข้าถูกบังคับให้เข้าไปต่อสู้กับความเสี่ยงในส่วนลึกของอาณาเขตศักดิ์สิทธิ์ ข้าพบเสี่ยวลู่ที่นั่น หลังจากที่เห็นข้า มันก็ตามข้าออกมาด้วยความตั้งใจของมันเอง เสี่ยวลู่ยังเชื่อฟังมากอีกด้วยหา ! สัตว์อสูรกลืนสวรรค์เจ็ดสี ตามเจ้ามาด้วยความตั้งใจของมันเอง ? เจี้ยนเฉินตกใจอย่างยิ่ง เขารู้ว่าสัตว์อสูรกลืนสวรรค์เจ็ดสีนั้นไม่ใช่สัตว์เทวะที่ใครบนโลกนี้จะเข้าใจได้ หากสัตว์เทวะตัวนี้ถูกนำไปยังโลกอมตะ มันจะเป็นแค่สัตว์อสูรอมตะธรรมดาเท่านั้น อย่างไรก็ตามสัตว์อสูรกลืนรุ้งสวรรค์เจ็ดสี
