ี่เต่าและเฟิงเซียวเทียนต่างก็จ้องมองไปที่เจียงหยางหมิงเยว่ในเวลาเดียวกัน รูม่านตาของเขาหดแคบ พวกเขาทั้งหมดต่างก็ตกใจนี่เป็นเพราะเขาสามารถบอกได้ว่าเจียงหยางหมิงเยว่นั้นเหนือกว่าเซียนจักรพรรดิและเข้าไปถึงขอบเขตดั้งเดิมแล้วนางอาจจะไปถึงขั้นรับมอบช่วงปลายเจียงหยางหมิงเยว่ตะโกนเบา ๆ และมองเจี้ยนเฉินอย่างไม่พอใจอย่างมาก นางพูดว่า ดีมากที่เจ้ายังจำข้าได้อยู่ ข้ายังเคยคิดว่าเจ้าได้ลืมข้าไปนานแล้ว และไม่ได้ชวนพี่สาวของเจ้ามาในวันสำคัญเช่นนี้ แต่ข้าก็ไม่ได้ถูกเชิญจนต้องมาด้วยตัวเอง อย่างไรก็ตามโชคดีที่ข้ายังไม่ได้มาสาย ข้ายังคงมางานแต่งของเจ้าทันเวลาพอดีหมิงเยว่ ! ในหมู่ผู้คนหยูเฟิงหยานสั่นสะท้าน ในที่สุดนางก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนเรียกลูกสาวของนางเสียงดัง แม้ว่านางจะอยู่ห่างกันเจียงหยางหมิงเยว่ตัวแข็ง ในขณะที่นางจ้องมองไปยังหยู่เฟิงหยานที่โรนราท่ามกลางฝูงชน นางรู้สึกน้ำตารื้นขึ้นมาทันที ดวงตาของนางยังคงแดงเล็กน้อยก่อนที่จะไหลลงมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ นางไม่สนใจเรื่องของกับเจี้ยนเฉินอีกต่อไป นางพุ่งเข้าไปหาหยูเฟิงหยานอย่างรวดเร็ซ นางกอดหยูเฟิงหยานอย่างมีความสุขเจียงหยางป้าและไป๋หยุนเทียนที่นั่งอยู่บนเวทีต่างก็จ้องมองไปทางเจียงหยางหมิงเยว่และหยูเฟิงหยานด้วยรอยยิ้ม ผู้คนก็มากันครบในท้ายที่สุด อย่างไรก็ตามมีการจัดพิธีแต่งงานของเจี้ยนเฉินอยู่ตอนนี้ ดังนั้นมันจึงไม่ใช่เวลาที่จะมารำลึกถึงความหลังกัน แม
