เมื่อเจี้ยนเฉินรู้สึกถึงแสงสีทองที่หายไป เขาก็รู้สึกว่าพื้นดินกำลังถล่มลงมาจากข้างใต้เขา ก่อนที่เขาจะตอบสนอง เขาก็อยู่กลางอากาศ เขากำลังจะตกลงไป
เจี้ยนเฉินทำให้ตัวเองมีเสถียรภาพทันทีในอากาศ เมื่อเขาลืมตาขึ้นเขาก็ตกตะลึงทันทีเพราะไม่มีร่องรอยของพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิงหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงแท่นหินที่แสดงว่าเขาหลอมไปได้กี่ชั้นแล้ว
ทั้งพระราชวังเพิ่งหายไปในอากาศ
ใบหน้าของเจี้ยนเฉินบูดเบี้ยวมากเพราะโครงสร้างไม่ใช่สิ่งเดียวที่หายไป หมิงตงก็หายไปเช่นกัน หมิงตงได้หายไปจากชั้นเก้าด้วยการฉายภาพลวงตาของพระราชวัง
“หมิงตงอยู่ที่ไหน ? เจี้ยนเฉิน หมิงตงหายไปได้อย่างไร ? ” เซียวเทียนหยูร้องออกมาขณะที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เจี้ยนเฉิน เขามองไปรอบ ๆ และเริ่มสับสนและเป็นกังวลมาก
ใบหน้าของเจี้ยนเฉินย่ำแย่ วิญญาณของเขาหลอมรวมกับหอคอยอนัตตาทันทีขณะที่เขาตรวจสอบชั้นเก้าอย่างละเอียดทุกตารางนิ้ว เขาพยายามค้นหาร่องรอยของหมิงตง แต่ความผิดหวังนั้นเป็นผลลัพธ์อย่างเดียว ดูเหมือนว่าหมิงตงจะออกจากหอคอยอนัตตาไปแล้ว เขาไม่ได้อยู่ที่นี่
เจี้ยนเฉินพูดช้า ๆ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง “ดูเหมือนว่าหมิงตงจะมีวาสนาต้องกันกับผู้อาวุโสคนนี้ เขาได้รับการยอมรับจากผู้อาวุโสและจากไป”
เซียวเทียนหยูปล่อยลมหายใจอย่างโล่งอก เขาพูดว่า “เจี้ยนเฉิน เจ้ารู้หรือไม่ว่าหมิงตงไปไหน ? ข้าต้องการตามหาเขา”
เจี้ยนเฉินถอนหายใจและส่ายหน้าเบา ๆ ใบหน้าของเ
