ระทับใจดังกล่าวจะไม่ง่ายที่จะได้รับมา บางทีมีเพียงคนที่เติมเต็มบางแง่มุมเท่านั้นที่จะได้รับมัน” เจี้ยนเฉินคิดก่อนนำทุกคนออกไปนอก หอคอย
เจี้ยนเฉินกดมือของเขาแนบกับหอคอยด้านนอกและใช้ความคิดของเขาในการย่อขนาดกลับเป็นขนาดนิ้วหัวแม่มือ ซึ่งหายไปในฝ่ามือของเขา จากนั้นเขาก็หันไปหาทุกคนแล้วพูดว่า “ทุกคนกลับไปก่อน ข้าต้องไปที่หุบเขายั่งยืนเดี๋ยวนี้เลย พ่อของอ้วนน้อยเสียชีวิตแล้ว”
“เจี้ยนเฉิน ขอให้ข้าไปด้วยสิ” โหยวเยว่จ้องมองที่เจี้ยนเฉินอย่างอ่อนโยน
เจี้ยนเฉินพยักหน้า ในใจเขารู้สึกเป็นหนี้บุญคุณโหยวเยว่เสมอ มีองค์หญิงหลายคนในอาณาจักรเกอซุนที่แต่งงานและให้กำเนิดบุตรไปนานแล้ว องค์หญิงบางคนถึงกับมีหลาน นางคนเดียวที่ยังคงอยู่ในสถาะนะหมั้นหมาย
นูบิสอ้าปาก เดิมทีเขาวางแผนจะไปกับเจี้ยนเฉิน แต่หลังจากได้ยินสิ่งที่โหยวเยว่พูด เขาก็เลิกความคิดนั้นทันที เขาหัวเราะ “เจี้ยนเฉิน ข้าจะไปเล่นกับคนรับใช้หญิงสองคนที่ข้าเพิ่งรับมา ข้าขอตัวกลับก่อน” ด้วยเหตุนั้นนูบิสก็หายวับไป
ไป๋เหลียน, ตู่กูเฟิงและไป๋ไฮต่างก็กลับไปที่เมืองอัคนีหลังจากอำลาเจี้ยนเฉิน ไป๋หยุนเทียนกลับไปบ่มเพาะที่วัตถุมิติ ภายในเวลาไม่นานก็เหลือเพียงเจี้ยนเฉินและโหยวเยว่ถูกทิ้งไว้ตามลำพังที่ด้านล่างของหุบเขา
” ไปกันเถอะโหยวเยว่”
“ได้ !
แสงสีม่วงพุ่งเข้าไปในท้องฟ้าจากก้นหุบเขา มันพุ่งผ่านอากาศเหมือนสายฟ้าที่หายเข้าไปในขอบฟ้า มันเคลื่อนไหวอย่างรวด
