่สุดไป๋เหลียนก็เอ่ยถามออกมาว่า ” พี่ชาย นี่เป็นโชคลาภอะไรกัน ? ทำไมท่านถึงทำให้มันดูลึกลับมาก ? ”
เจี้ยนเฉินเคร่งเครียดทันที เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า ไม่ต้องถาม เป็นการดีที่สุดถ้าเจ้าไม่ได้รู้เกี่ยวกับสถานที่นี้มากเกินไป ข้ารู้ว่าเจ้าจะไม่ตั้งใจพูดถึงสถานที่นี้กับคนอื่น แต่ข้าเกรงว่าจะมีจอมยุทธในอนาคตที่จะสามารถใช้วรยุทธ์ต่าง ๆ เพื่อรีดข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่นี้จากเจ้า นั่นจะกลายเป็นหายนะสำหรับพวกเราทุกคน”
ทุกคนต่างตกใจกับคำตอบของเจี้ยนเฉิน พวกเขาจ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างไม่อยากเชื่อ พวกเขาตกตะลึงกับสิ่งที่เขาพูด แต่พวกเขาก็รู้ว่านี่เป็นสถานที่ที่สำคัญ
หลังจากสนทนากัน ในที่สุดพวกเขาก็ตัดสินใจว่าไป๋หยุนเทียนควรลองนั่งบนแท่นก่อน นี่เป็นเพราะไป๋หยุนเทียนเท่านั้นที่มีสิทธิ์มากกว่าคนอื่น
ไป๋หยุนเทียนพยายามปฎิเสธความคิดของเจี้ยนเฉิน แต่นางก็ตกลงยอมรับเนื่องจากไม่มีทางเลือกอื่น นางเป็นคนแรกที่นั่งบนแท่น
ขณะที่ไป๋หยุนเทียนนั่งอยู่บนแท่นหยก เจี้ยนเฉินก็จ้องนางอย่างแน่วแน่ เขารู้สึกประหม่าและขัดแย้งภายใน เขาหวังว่านางจะได้รับมรดกของอัครสูงสุดอนัตตา และต้องการสิ่งที่ตรงกันข้ามในเวลาเดียวกัน
เขารู้ว่าเมื่อไป๋หยุนเทียนได้รับมรดก นางจะเริ่มดำเนินการในเส้นทางที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง นางจะต้องเจอกับอันตรายและการสังหารอย่างแน่นอน กล่าวอีกนัยหนึ่ง นางจะไม่สามารถมีวันเวลาที่สงบสุขได้อีกครั้ง เขาหวังว่
