้นไปในอากาศพร้อมกับกระบี่จือหยิงและพุ่งเข้าหาเด็ก เขาเหวี่ยงกระบี่ใส่เขาแล้วพูดอย่างเยือกเย็นว่า “หากเจ้าไม่อยากอ้อนวอนขอชีวิต ข้าก็คงต้องฆ่าเจ้า ! ”
การเฉือนทำให้เกิดปราณกระบี่สีม่วงขนาดใหญ่ที่มีความยาว 100 เมตร มันแหวกผ่านอากาศด้วยพลังที่น่าตกใจ
เจ้ารึ ? มดตัวเล็กช่างกล้าที่จะพูดกับข้าแบบนี้ แม้ว่าข้าจะอ่อนแอมาก ข้าก็ยังสามารถฆ่าเจ้าได้ ไปฝึกวิชามาอีกสองสามแสนปี” เด็กชายที่สวมชุดแดงมีความมั่นใจอย่างยิ่ง เขาดูหมิ่นเจี้ยนเฉินอย่างรุนแรง เขากวาดนิ้วไปบนอากาศเบา ๆ และพลังของชั้นแรกก็พุ่งขึ้นมาจากทุกทิศทุกทาง มันบดขยี้ด้วยพลังทำลายล้าง
แต่กระบี่ทั้งสี่ที่เจี้ยนเฉินเคยเห็นมาก่อนหน้านี้สั่นเบา ๆ ทำให้แสงสลัวออกมาทันที มันระงับพลังของหอคอยอนัตตา เด็กชายสามารถใช้ได้เพียงเล็กน้อยในที่สุด
อย่างไรก็ตามแม้แต่ส่วนเล็กน้อยก็ยังมีพลังในขั้นรับมอบ มันพุ่งไปทางเจี้ยนเฉินในรูปแบบเกลียว
เจี้ยนเฉินแทงกระบี่จือหยิงที่เกลียวพลังงาน มันทรุดตัวลงเสียงดัง หายไปในอากาศชั้นแรก พลังเกลียวอ่อนแอกว่าจอมยุทธ์ขั้นรับมอบจากโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้งที่เจียนเฉินฆ่าไปเล็กน้อย มันจึงไม่สามารถทำอันตรายเจี้ยนเฉินได้เลย
ร่างของเจี้ยนเฉินหยุดเล็กน้อยก่อนที่จะหายไปในทันที โดยเหลือเพียงภาพติดตา เขาพุ่งเข้าหาเด็กชุดแดงด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิม
ใบหน้าของเด็กชายเปลี่ยนไปและเขาก็รีบถอยหลังไปทันที ตลอดทางเขาโบกมืออย่างต่อเนื่อ
