ปโดยไม่อาจจะเข้าใกล้ได้ราวกับว่าโลกนี้อยู่กันคนละโลก ตัดขาดจากภายนอก
ร่างของเจี้ยนเฉินสั่นไหวอย่างรุนแรงแต่เขาก็ยังยืนอยู่ที่เดิม เขาไม่ได้กระเด็นถอยกลับไป แต่เท้าของเขาจมลึกเข้าไปในดิน
ตอนนั้นพื้นดินห่างไปหลายสิบกิโลเมตรจาก เจี้ยนเฉิน ได้จมลงกับพื้นกว่า 3 เมตร พื้นดินเริ่มแข็งกว่าแต่ก่อนราวกับหิน
รอยฟันที่หอคอยเปล่งแสงออกมาหลังจากที่หอคอยทำการโจมตี รอยฟันกว่า 108 รอยที่หอคอยได้เปล่งแสงออกมา กระบี่ลวงตากว่า 36 อันได้ปรากฏขึ้นแล้วหมุนวนรอบหอคอยช้า ๆ เพื่อทำการสยบมัน
หอคอยสั่นไหวอย่างต่อเนื่องและมีเสียงทุ้มดังขึ้นมาอยู่ตลอดราวกับว่ามันกำลังต้านทานผนึกแต่มันก็ไม่อาจจะสร้างการโจมตีชุดที่สองขึ้นมาได้
สักพกัหอคอยก็สั่นน้อยลงกว่าเดิมก่อนที่จะหยุด หอคอยกลับคืนสู่ความเงียบสงบดังเดิมอีกครั้งโดยไม่เคลื่อนไหว
เจี้ยนเฉินมองไปที่หอคอย เขาจับกระบี่จือหยิงในมือซึ่งห่อหุ้มด้วยแสงสีม่วง ตอนที่หอคอยสงบลง เจี้ยนเฉินก็เริ่มเดินหน้าต่อ
หอคอยได้รับความเสียหายหนักแต่อาวุธวิญญาณของมันยังคงอยู่ หอคอยนี้ยังแสดงพลังอันคาดไม่ถึงออกมาผ่านการควบคุมของจิตวิญญาณวัตถุ ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าใกล้แม้แต่จะมีพลังของจอมยุทธขอบเขตดั้งเดิม แม้แต่ขั้นแลกเปลี่ยนก็ยากจะยังมีชีวิตต่อได้ แต่หอคอยนี้ถูกผนึกโดยการโจมตีของนิพพานอมตะเที่ยงแท้ซึ่งจำกัดพลังของมันไว้ การฆ่าเจี้ยนเฉินนั้นเป็นเรื่องที่ค่อนข้างยาก
หอคอยอนัตตาไม่
