ชายแก่ที่ชื่อกู่มู่หัวเราะออกมา เขาพูดด้วยเสียงที่ไม่พอใจ “อันนา เจ้าไม่ให้ตีค่าชายคนนั้นมากไปหน่อยรึ ? ว่าจิตวิญญาณราชันย์จะเตือนเราเรื่องเขา แต่เขาก็แค่ขั้นรับมอบ ข้าอาจจะบอกไม่ได้ว่าข้าไร้เทียมทานหมู่ขั้นรับมอบ แต่การฆ่าข้านั้นไม่ใช่เรื่องง่าย อย่างน้อยพวกเจ้าทุกคนก็ไม่อาจจะเอาชนะข้าได้ในการสู้แบบ 1 ต่อ 1 ”
ทั้ง 6 ต่างก็สื่อสารกันด้วยทักษะ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้ส่งเสียงออกมา
ในอุโมงค์มิตินี้ไม่อาจจะสัมผัสถึงเวลาได้ แต่ทางออกไปยังทวีปเทียนหยุนในที่สุดก็ปรากฏขึ้นมาตรงหน้า
ใบหน้าของพวกเขาดูสดในขึ้นมาเมื่อเห็นแบบนั้น ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงและไม่พบกับอุปสรรคใด ๆ การเดินทางนี้ราบรื่นจนทำให้พวกเขาแปลกใจ
“แม้ว่าเราจะถูกพบตัวแต่เราก็ระเบิดพลังพุ่งออกจากอุโมงค์ได้จากระยะนี้” อันนาคิดกับตัวเองด้วยความดีใจ
ในเวลาเดียวกันที่เมืองอัคนีซึ่งห่างออกไปกว่าล้านกิโลเมตร เจี้ยนเฉินเพิ่งจะทำการฟื้นคืนชีพเจ้าของยุทธภัณฑ์ธจักรพรรดิในห้องลับเสร็จ ตอนที่เขาวางแผนจะทำต่อ จู่ ๆ ตาเขาก็หรี่ลง เขาเงยหน้าขึ้นมองออกไป สายตาเขาคมกริบและสดใสขึ้นมา พวกมันเหมือนจะฉายลำแสงสองอันออกมาซึ่งได้ปะทะเข้ากับกำแพงห้องลับจนสร้างรูสองรูขนาดเท่ากับนิ้วมือขึ้นมา
“พวกมันมาแล้ว ! ” ใบหน้าของเจี้ยนเฉินดูสลดลงก่อนจะเผยความอาฆาตออกมา ในพริบตาเขาก็หายตัวไปจากห้องลับ
เกือบจะในตอนที่เจี้ยนเฉินหายตัวไป ท้องฟ้าเหนือเมืองอัคนีก็ดูปั่นป่วน
