บทะเลที่มากมาย
เจี้ยนเฉินยืนอยู่ที่ห่างไกลมากๆ แต่เขาสามารถสังเกตซากปรักหักพังของเมืองทหารรับจ้างผ่านการรับรู้ของวิญญาณของเขาได้ เขาสามารถเห็นอาณาจักรเกอซุน ตระกูลเจียงหยางในเมืองลอร์และทุกสิ่งในเมืองอัคนี รวมถึงโถงศักดิ์สิทธิ์จันทร์แจ่มด้วย ซึ่งเขายืนอยู่เงียบ ๆ ในสวนหลังจวนเจ้าเมืองที่ถูกสร้างราวกับพระราชวัง
ในช่วงที่วิญญาณของเจี้ยนเฉินห่อหุ้มด้วยโถงศักดิ์สิทธิ์จันทร์แจ่ม เฮายู่เปิดตาขึ้น ในตอนนั้น สายตาของนางดูเหมือนจะมองผ่านมิติไปได้ ทำให้การมองเห็นของนางขยายออกอย่างไม่มีกำหนด มันทอดลงที่เจี้ยนเฉินซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายล้านกิโลเมตร
“คารวะนางฟ้าเฮายู่” เสียงของเจี้ยนเฉินดูเหมือนจะปรากฏจากที่ไหนไม่รู้ มันสะท้อนจากข้างนอกโถงศักดิ์สิทธิ์ มันไม่ได้ซึมผ่านโครงสร้างมาได้ แต่นางฟ้าเฮายู่ได้ยินมันดังชัดเจน
วิญญาณของเจี้ยนเฉินไม่สามารถซึมผ่านโถงศักดิ์สิทธิ์ได้ แต่เขาสามารถรับรู้การมีคนมองเขาได้ซึ่งมาจากโถงศักดิ์สิทธ์ที่อยู่ห่างไกล
“เจี้ยนเฉิน ข้าไม่คิดมาก่อนว่าเจ้าจะสามารถก้าวข้ามผ่านได้รวดเร็วเช่นนี้อีกแล้ว เจ้าทำให้ข้าแปลกใจจริง ๆ ” นางฟ้าเฮายู่ถอนหายใจด้วยความแปลกใจภายในโถงศักดิ์สิทธิ์จันทร์แจ่ม
เสียงของนางไม่ดัง แต่มันเดินทางไปหลายล้านกิโลเมตรและทำให้เจี้ยนเฉินได้ยินราวกับว่านางอยู่ข้างๆ
“นางฟ้าเฮายู่ ท่านทำให้ข้าแปลกใจเช่นกัน” เจี้ยนเฉินยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่เขารู้สึกตะลึงอย่างลับๆ เพี
