มีอยู่แม้ว่าพวกเขาทั้งหมดได้ฝึกฝนวิธีการบ่มเพาะที่สร้างขึ้นโดยเซียนจักรพรรดิผู้มีพรสวรรค์ ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเขามีก็แค่เซียนผู้คุมกฎเท่านั้น
มารราคะเข้ามาในสำนัก ขณะที่เขามองดูอาคารที่คุ้นเคย เขาก็บ่นว่า “อารมณ์ทั้งเจ็ดประกอบด้วยความสุข ความโกรธ ความเศร้า ความกลัว ความรัก ความเกลียดชังและความปรารถนา ในขณะที่ความปรารถนาทั้งหกคือชีวิต ความตาย การมองเห็น การได้ยิน รสชาติและกลิ่น ข้าได้เข้าใจอารมณ์เจ็ดข้อและความปรารถนาหกข้อแล้วและได้สร้างฝ่ามือสราญรมย์ เป็นเพียงแค่ว่าข้ายังไม่ได้ตัดมุมมองสุดท้ายของอารมณ์เจ็ดอารมณ์และความปรารถนาหกประการ ไม่ใช่ว่าข้าไม่สามารถตัดพวกมัน แต่ข้าไม่ต้องการที่จะตัดพวกมันเพราะมันยังไม่ถึงเวลา”
“หรืออาจเป็นเพราะข้าไม่เคยมีความตั้งใจที่จะตัดพวกมันออก …
” แต่ตอนนี้ มันเป็นทางเลือกสุดท้ายของข้า ข้าต้องตัดพวกมันออกและทำให้ความแข็งแกร่งของข้าเพิ่มขึ้นซึ่งสูงกว่าเซียนจักรพรรดิ ..”
มารราคะหายตัวไปอย่างเงียบ ๆ จากทางเข้าหลักของสำนัก และในไม่ช้าก็มีเสียงร้องของความกลัวและความไม่เชื่อดังขึ้น
“คุณชาย ท่านกำลังทำอะไรอยู่? อู๋หลินไร้เดียงสา ! เขาไม่เคยทำร้ายอะไรให้กับสำนัก ทำไมท่านถึงฆ่าเขา … ”
” ไว้ชีวิตข้าด้วย คุณชาย ไว้ชีวิตข้าด้วย… ”
” คุณชาย ทำไมท่านถึงฆ่าพวกเรา..”
“ทุกคนวิ่งหนีไป มารราคะของท่านก็บ้าไปแล้ว ! มารราคะกำลังสังหารทุกคนอย่างบ้าคลั่ง … ”
การสังหารหมู่
