รูเก่าของข้าตายไปแล้ว เขาไม่ได้ตายด้วยมือของข้า แต่ถูกสังหารโดยผู้เชี่ยวชาญจากต่างโลกในการต่อสู้กับโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้ง แม้แต่ศพของเขาก็ยังไม่พบ”
ฉิงยี่หยวนยังคงอยู่ในความเศร้าโศก “ย้อนกลับไปตอนที่ข้ายังเป็นเซียนผู้คุมกฎ ข้าถูกบังคับให้หนีไปยังอาณาจักรแห่งท้องทะเลเนื่องจากศัตรูของข้า ข้าซ่อนตัวอยู่ที่นั่นเป็นเวลาพันปี บ่มเพาะอย่างหนักทั้งกลางวันและกลางคืนเพื่อที่ข้าจะได้กลับมาแก้แค้นให้เร็วขึ้น สมบัติสวรรค์ที่เจ้ามอบให้แก่ข้าเมื่อไม่นานมานี้ทำให้ข้าสามารถทะลวงผ่านด่านหลายระดับและทะลวงผ่านด่านไปยังระดับเซียนจักรพรรดิ เมื่อข้ากลับมาที่ทวีปเทียนหยวนและไปที่นิกายหยางจิของตระกูลผู้พิทักษ์ทั้งสิบ ข้าพบว่าพวกเขาไม่เหลือแม้แต่ผู้อาวุโสสูงสุดที่ระดับเซียนราชา”
เมื่อนางไปถึงที่นั่น ฉิงยี่หยวนก็ยิ้มอย่างโง่งม นางพูดกับตัวเองว่า “สวรรค์แน่ใจว่ามีวิธีทำสิ่งต่าง ๆ ข้าไม่เคยคิดเลยว่าสวรรค์จะดึงเรื่องตลกมาให้ข้า ข้าบ่มเพาะอย่างยากลำบากในอดีตเพื่อที่ข้าจะได้ฆ่าศัตรูของข้าด้วยตัวเอง แต่เขาก็ตายไปแล้วแม้ว่าข้าจะมีพลังที่จะฆ่าเขา แต่เขาก็ไม่ได้ตายในเงื้อมมือของข้า ถ้าข้ารู้ว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้น มันยังจะมีความจำเป็นอะไรที่ข้าต้องฝึกฝนอย่างหนักอีกหรือไม่ ? ” ฉิงยี่หยวนรู้สึกถึงความว่างเปล่าข้างในราวกับว่านางได้สูญเสียเป้าหมายทั้งหมดในชีวิต
“ศัตรูของเจ้ายังคงเป็นนิกายหยางจิหรือ ? เกิดอะไรขึ้นระหว่างเ
