ายามใด ๆ ที่จะปกปิดมัน
หลี่เฟิงซินเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรงทันทีที่เขาเห็นเจี้ยนเฉิน เขาหวั่นเกรงอย่างที่สุดและรู้สึกหวาดกลัว
“ราชันเจี้ยนเฉิน เจ้าเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ยอดเยี่ยมของมนุษย์ ดังนั้นทำไมเจ้ายังคงยึดติดกับเรื่องที่ผ่านมากับคนที่ไม่สำคัญเช่นข้า” หลี่เฟิงซินถามเสียงสั่น ในเวลาเดียวกันเขาก็เต็มไปด้วยความไม่พอใจ เดิมเขาคิดว่าเขาจะหลบซ่อนตัวได้ดี เขาคิดว่าเจี้ยนเฉินจะลืมคนที่ไม่สำคัญเช่นเขาไปนานแล้ว ด้วยสถานะอันยิ่งใหญ่ของเขาในฐานะผู้ปกครองสูงสุดของมนุษย์ เขาไม่เคยคิดเลยว่าเจี้ยนเฉินยังจำเขาได้แม้หลังจากได้รับสถานะที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้และสิ่งที่เขาพบอย่างไม่น่าเชื่อก็คือเจี้ยนเฉินมาที่ทวีปสัตว์เทวะเพื่อค้นหาเขา
“ผู้อาวุโสสูงสุดของเผ่าเต่าถูกเจ้าฆ่า ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามที่มีส่วนร่วมในการโจมตีผู้อาวุโสสูงสุด ข้าจะไม่ปล่อยพวกเขาไปแม้ว่าพวกเขาจะหนีไปจนสุดปลายโลกก็ตาม หลี่เฟิงซิน เจ้าควรคิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันนี้ในขณะที่เจ้าฆ่าผู้อาวุโสสูงสุด เจี้ยนเฉินบอกเขาอย่างเย็นชา
” ระ ราชันเจี้ยนเฉิน เจ้าไม่สามารถตำหนิข้าได้ ข้าแค่ทำตามคำสั่งเท่านั้น..” หลี่เฟิงชิงตอบอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับยมทูตเมื่อเขายืนอยู่ต่อหน้าเจี้ยนเฉินในตอนนี้
เขาละทิ้งความคิดที่จะหนีไปเมื่ออยู่ต่อหน้าเจี้ยนเฉินเพราะเขารู้ว่าความพยายามใด ๆ นั้นไร้ประโยชน์ มันเป็นไปไม่ได้สำหรับเขาที่จะหลีกเลี่
