งตาของเขาสว่างขึ้นขณะจ้องมองระยะไกลด้วยความดีใจ เขาอุทานออกมาว่า “ท่านพ่อ, ท่านพ่อ, ท่านพ่อมาแล้ว” เด็กชายตื่นเต้นมาก เขายืนขึ้นบนก้อนหินด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว เขายืนอยู่บนก้อนหินในขณะที่เขาชี้ไปไกล เขากระโดดขึ้นลงขณะที่เขาร้องตะโกนออกมา เขาตื่นเต้นอย่างมาก ทำให้ใบหน้าเล็ก ๆ ของเขากลายเป็นสีแดง
เจี้ยนเฉินบินอย่างช้า ๆ มาแต่ไกล เขาไม่ได้เคลื่อนไหวเร็วเลย เขายิ้มเมื่อเข้ามาใกล้
“ท่านพ่อ ในที่สุดท่านก็กลับมา ข้าคิดถึงท่านมาก ข้าคิดถึงท่านทุกวัน
เจี้ยนเฉินกระโดดลงบนพื้นและเสี่ยวเป่าก็กระโดดลงมาจากก้อนหิน ร่างเล็กของเขานั้นมีความว่องไวเป็นพิเศษและเขาก็ร่อนลงมาได้หลายสิบเมตรก่อนที่จะกระแทกกับพื้น จากนั้นเขาก็เกาะติดกับเอวของเจี้ยนเฉิน
เสี่ยวเป่าโตขึ้นมาก เขาสูงหนึ่งเมตรครึ่ง สูงกว่าเอวของเจี้ยนเฉินเสียอีก
เจี้ยนเฉินกอดเสี่ยวเป่า เขาตื่นเต้นมากจนพูดไม่ออก ความเลือดเย็นของเขาก็มีด้านที่นุ่มนวล
“เจ้ามาทำไม ? ” หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์จ้องเจี้ยนเฉินขณะที่นางถามอย่างไม่ค่อยสุภาพ จากสายตานางดูไม่ค่อยจะต้อนรับเจี้ยนเฉินสักเท่าไหร่
เจี้ยนเฉินมองหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์และยิ้มอย่างอบอุ่นว่า ” เสี่ยวเป่าก็เป็นลูกของข้าเหมือนกัน ในฐานะพ่อ แน่นอนว่าข้ามาพบเขา”
เจี้ยนเฉินหยุดพูดเพียงเล็กน้อยและกล่าวว่า “ข้ารู้ว่าข้าติดค้างเสี่ยวเป่ามากมายในช่วงหลายปีที่ข้าจากไป ข้าไม่ได้ทำหน้าที่พ่อที
