วยอารมณ์หลากหลายเมื่อเขาเห็นคู่สามีภรรยาแบกลูกชายทารกของพวกเขา เพราะเขาก็คิดถึงลูกของตัวเอง ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยน
เจี้ยนเฉินและฉินเซียวคุยกันในศาลาภายในสวน แม้ว่าจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่กี่ปีที่ผ่านมาตั้งแต่พวกเขาได้เจอกันครั้งสุดท้าย แต่ก็มีหลายสิ่งเกิดขึ้นมาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา พวกเขาทั้งสองทำตัวเหมือนพี่น้องที่เพิ่งรวมตัวอีกครั้งหลังจากถูกแยกจากกันเป็นเวลาหลายปี ดังนั้นพวกเขาจึงมีเรื่องที่ต้องหารือกันมากมาย พวกเขาจึงคุยกันหลายชั่วยาม
“เจี้ยนเฉิน ย้อนกลับไปเมื่อข้าพบเจ้าครั้งแรก ความแข็งแกร่งของเราเท่าเทียมกัน แต่ตอนนี้เจ้ากลายเป็นราชันของทวีปแล้ว ข้าเคยได้ยินข่าวลือว่าเจ้าคือโมเทียนหยุนตั้งแต่สมัยโบราณ ข้ารู้สึกดีใจมากและข้ารู้สึกเป็นเกียรติที่มีสหายอย่างเจ้า …”
“เจี้ยนเฉิน ข้ารู้ว่าเจ้าเคยทรมานอย่างมากในอดีต ศัตรูหลายคนตามล่าเจ้า และในขณะที่ข้าต้องการช่วยเหลือเจ้า ข้าก็ทำไม่ได้ ข้าช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี พลังของข้าไม่ถึงหนึ่งในหมื่นของเจ้า เหตุผลอีกข้อคือศัตรูของเจ้าแข็งแกร่งขึ้นและแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ พ่อของข้าเป็นห่วงว่าข้าจะจบลงด้วยการก่อให้เกิดหายนะที่จะสิ้นสุดตระกูล ดังนั้นเขาจึงกักบริเวณข้าไว้ในบ้านเมื่อคราวก่อน ข้าอยากจะออกไปมากแต่ก็ทำไม่ได้…. ”
น้ำเสียงของฉินเซียวเต็มไปด้วยการตำหนิตนเองและความรู้สึกผิด ย้อนกลับไปตอนนั้น เขาได้เข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้างกับเจี้ยนเฉินที่เมือ
