ากฏบนใบหน้าของเฟิงเซียวเทียน “เจี้ยนเฉิน ? หัวหน้าของกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีอย่างนั้นหรือ ? ”
“ใช่แล้ว หลานชายของข้าเป็นหัวหน้าของกลุ่มทหารรับจ้างอัคนี เฟิงเซียวเทียน ข้าไม่เคยคิดเลยว่าหลานชายของข้าจะโด่งดังมากจนขนาดที่เจ้าก็เคยได้ยินชื่อของเขา” หยางลี่หัวเราะ
การแสดงออกของเฟิงเซียวเทียนแปลกไปทันที เขายิ้มอย่างขมขื่น “ได้ยินรึ ? ข้าเคยเห็นเขาด้วยตาตนเอง
“อะไรนะ ! เรื่องอะไรกัน ? ” หยางลี่และกุยไฮ่ยี่เต่าร้องอุทานอย่างตกใจ
“ครั้งหนึ่งข้าเคยพบกับหลานชายของเจ้านอกเมืองอัคนี ถ้าไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่ามีคนขอความเมตตา หลานชายของเจ้าคงสังหารชีวิตนี้ของข้าไปแล้ว” เฟิงเซียวเทียนฝืนยิ้ม
หยางลี่และกุยไฮ่ยี่เต่ารู้สึกประหลาดใจกับคำพูดของเขา พวกเขามองหน้ากัน ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจ พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าเฟิงเซียวเทียนจะเคยขัดแย้งกับเจี้ยนเฉินมาก่อนในอดีต
อย่างไรก็ตามตาของเฟิงเซียวเทียนก็หรี่ตาก่อนที่พวกเขาสองคนจะพูดอะไรอีก เขากล่าวว่า “พูดไปก็ดูเหมือนว่าเจียงหยางหู่จะเข้าสู่สวัสติกะอันยิ่งใหญ่แล้ว” เฟิงเซียวเทียนมาถึงข้างหน้าเซียนราชาทั้งสามแห่งอารามจิตพิสุทธิ์ เขารีบถามว่า “เจ้าควรรู้เกี่ยวกับสวัสติกะอันยิ่งใหญ่ เจ้ายอมรับเจียงหยางหู่เป็นศิษย์ของอารามจิตพิสุทธิ์แล้วหรือไม่ ? ” เสียงของเฟิงเซียวเทียนฟังดูเร่งด่วน เขาสนใจเรื่องนี้มาก
หยางลี่และกุยไฮ่ยี่เต่าต่างตกตะลึงเมื่อพวกเขาเห็นว่าเฟิงเซียวเท
