านั้น เขาก็ไม่ได้รับผลกระทบจากการสะท้อนกลับอย่างรุนแรงเลย สิ่งนี้ทำให้พวกเขาตกใจอย่างมาก
“ราชาหมาป่าจอมละโมบ,เฟิงยี่เซียว เคยเป็นชื่อของข้า แต่ต่อจากนี้ไปเขาไม่ได้อยู่ในทวีปเทียนหยวน มีเพียงเฟิงเซียวเทียนเท่านั้น ! ” ชายหนุ่มตอบ เขาพูดเบา ๆ แต่ดูเหมือนว่าเสียงของเขาจะเต็มไปด้วยเสน่ห์
“เฟิงเซียวเทียน โปรดส่งคืนอาวุธบรรพบุรุษแห่งอารามจิตพิสุทธิ์ของเรา” หัวหน้าอารามร้องขออย่างใจเย็น นางทนไม่ได้ที่ต้องเห็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของนิกายของนางถูกทำให้มัวหมองด้วยมือของคนนอก นอกจากนี้มันยังเป็นอาวุธที่บรรพบุรุษของพวกเขาได้เก็บรักษาไว้เป็นเวลาหลายปี
เฟิงเซียวเทียนยืดหลังของเขาในขณะที่สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที มันดูสง่างาม ในขณะนั้นเขากลายเป็นคนที่ดูสูงส่งและน่าเกรงขามราวกับว่าเขาได้ก้าวข้ามโลกและยืนเหนือชีวิตทั้งชีวิต
“ข้าคือบรรพชนผู้ก่อตั้ง” เฟิงเซียวเทียนตอบอย่างจริงจัง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความหนักแน่น
“นั่นไม่ใช่เรื่องตลกที่เจ้าควรพูด” เซียนราชาตอบเสียงดัง ดูเหมือนว่าเขาจะโกรธเล็กน้อยที่มีคนอ้างเช่นนั้น
ในขณะนี้ประตูมิติก็ถูกเปิดออกอย่างฉับพลัน กุยไฮ่ยี่เต่าและหยางลี่มาถึงพร้อมกัน เมื่อพวกเขาเห็นเฟิงเซียวเทียน พวกเขาทั้งคู่ต่างหัวเราะ “เฟิงเซียวเทียน ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะฟื้นความทรงจำหลังจากเราสองคน เจ้าคงลำบากมากที่ต้องเป็นศิษย์ของนิกายขนาดใหญ่ ! ”
มีแสงแปลก ๆ ปรากฏขึ้นในตาของเฟิงเซียวเ
