ดเข้าไปในหายนะเมื่อเขาออกจากนิกายเพื่อเดินทาง เขาเลือกเสี่ยงต่อการถูกตราหน้าว่าเป็นคนทรยศต่อนิกายของเขาและสอนให้เรารู้ทักษะลับในการกลับชาติมาเกิด ด้วยทักษะนี้ การบาดเจ็บของวิญญาณของเราที่เกิดจากบัญญัติก็ค่อย ๆ หมดไป”
“หลังจากเรียนรู้ทักษะลับและก่อนเข้าสู่การเกิดใหม่ เราทุกคนตกลงที่จะสร้างตระกูลของเราเองที่ที่เราจะปล่อยให้วัตถุเซียนที่ร่างกายของเราเลี้ยงดู เรายังผนึกความทรงจำของเราไว้ในอาวุธและเพื่อป้องกันไม่ให้พวกมันถูกกลืนกินไปตามกาลเวลา เราจึงตั้งใจทิ้งทักษะลับที่ทำให้ลูกหลานของเราสามารถบำรุงรักษาวัตถุเซียนในแต่ละรุ่นไว้ได้ นั่นคือวิธีที่วัตถุเซียนยังคงอยู่แม้กระทั่งทุกวันนี้หลังจากสูญเสียเจ้านายของพวกมันไปแล้ว”
“เราได้เกิดใหม่หลายพันครั้งในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เกิดใหม่และต้องบ่มเพาะไปในแต่ละชีวิตไปจนถึงชีวิตนี้ จากนั้นบาดแผลในวิญญาณของเราก็ถูกลบไปจนหมด วัตถุเซียนของเรารู้สึกถึงตัวเราทันทีที่เรากลายเป็นเซียนราชาและรีบกลับมาจากที่ไกลออกไป ฟื้นความทรงจำของเราให้กลับมาหาเราและช่วยให้เรากลับไปเป็นคนเดิม”
เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะคิดถึงตอนที่กุยไฮ่ยี่เต่ากลายเป็นเซียนราชา ย้อนกลับไปตอนนั้น เขากำลังเดินทางไปยังอาณาจักรแห่งท้องทะเลกับหวงหลวนและเพิ่งตัดผ่านเป็นเซียนราชา เมฆสีรุ้งเจ็ดสีขยายไปทั่วท้องฟ้าและบุคคลที่ตัดผ่านคือกุยไฮ่ยี่เต่า
ในขณะที่เขากำลังตัดผ่าน ยุทธภัณฑ์จักรพรรดิของสำนักดาบทร
