ลและสัตว์อสูรต้องเผชิญกับแรงกดดันอย่างมาก หลายเผ่าพันธุ์ล้มเหลว มีแต่มนุษย์เท่านั้นที่ลุกขึ้นมาได้
เจี้ยนเฉินและเสี่ยวหลิงนำพามนุษย์ไปสู่ศัตรูข้างหลัง เจี้ยนเฉินส่งเสี่ยวจินไปยังเจียงหยางซูเซียวและฝ่ายอื่นเพื่อความปลอดภัย
จิตใจของเสี่ยวหลิงยังไม่โต แต่นางก็แสดงออกอย่างเด็ดขาดและไม่ลังเลหรือมีความเมตตา นางเป็นจอมยุทธ์ขอบเขตดั้งเดิม ดังนั้นเซียนจักรพรรดิจึงไม่ต่างจากมดในสายตาของนาง นางโบกมือ ยิงคลื่นแสงสีขาวไปยังเซียนจักรพรรดิต่างโลก แสงสีขาวมีพลังที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้และทันทีที่เซียนจักรพรรดิเข้ามาสัมผัสกับมัน พวกเขาก็จะกระอักเลือดและได้รับบาดเจ็บสาหัส บางคนถึงกับตายหลังจากแตะต้องมัน
ในขณะนั้นเซียนจักรพรรดิก็เป็นเหมือนมดด้วยฝีมือของเสี่ยวหลิง
เจี้ยนเฉินต่อสู้อย่างหนักเท่าที่จะทำได้ เขาพุ่งเข้าไปในกลุ่มของศัตรูในขณะที่กวัดแกว่งกระบี่จือหยิงโดยใช้พลังทั้งหมดที่เขามี เขาใช้พลังบรรพกาลเพื่อเสริมวิถีกระบี่ เขาผลักดันความกล้าหาญในการต่อสู้ไปจนถึงขีดสุด ในเวลาเพียงไม่นานเขาก็สามารถที่จะสังหารเซียนจักรพรรดิได้มากกว่าสิบคนในขณะที่หลายคนบาดเจ็บสาหัส
กระบี่ฉิงโซวไม่ได้อยู่นิ่ง ๆ บนหลังของเขา เขาควบคุมมันด้วยจิตวิญญาณ เขาแบ่งความสนใจของเขาโดยใช้กระบี่จือหยิงเพื่อฆ่าฝ่ายตรงข้ามในขณะที่กระบี่ฉิงโซวฟาดฟันกับสิ่งที่อยู่บนท้องฟ้า
มีอีกหลายคนที่อยู่เบื้องหลังที่กำลังใช้ทักษะการต่อสู้ระดับเซียน พวกเขาด
