ที่เราหายไปนาน ใช่ ข้าคือเซียวเทียนหยู ใช่สิ ใครกันที่วางม่านพลังไว้รอบเมืองอัคนี ? ทำไมพวกเขาถึงไม่บอกเรา ? มันช่างน่าเจ็บใจ” คนที่อายุน้อยที่สุดบ่นออกมา
เขาคือเจ้าอ้วนน้อยหลานชายของฮุสตัน หลังจากหลายปีของการเดินทางข้ามทวีป เขาได้กลายเป็นชายหนุ่มรูปงาม ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยประสบการณ์ของการเดินทางผ่านร้อนผ่านหนาว เขายืนหยัดและเด็ดเดี่ยว
เซียนสวรรค์รีบลงจากหลังพาหนะและโค้งคำนับอย่างสุภาพต่อทั้งสี่คน เขาพูดว่า “ข้าคือเส้าฟาน ข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่าพวกท่านคือคนสำคัญ โปรดยกโทษให้ข้าด้วยถ้าข้าทำให้พวกท่านรู้สึกขุ่นเคืองใจ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับม่านพลังนี้เช่นกัน สิ่งเดียวที่ข้ารู้ก็คือเมื่อไม่นานมานี้มันก็ปรากฏตัวขึ้นทันที”
“ช่างเถอะ เข้าไปหาเจี้ยนเฉินในเมืองกัน เราได้ยินข่าวลือว่าเขาได้กลายเป็นเซียนจักรพรรดิและยังสามารถเอาชนะสัต์อสูรระดับ 9 จากทวีปสัตว์เทวะได้อีกด้วย ข้ารู้ว่าข่าวลือเหล่านี้อาจพูดเกินจริง แต่มันต้องมีมูลความจริงอยู่บ้างเพราะทั้งทวีปต่างกล่าวขานเรื่องนี้” เซียวเทียนหยูกล่าวขึ้นมา หลังจากนั้นเขาก็เรียก หวังยี่เฟิง, หยุนเจิ้งและศิษย์พี่อันให้เข้าไปในเมือง
“ในที่สุดพวกเจ้าก็กลับมา การตามหาพวกเจ้าไม่ใช่เรื่องง่าย” ในขณะนี้เสียงหัวเราะดังขึ้น เจี้ยนเฉินยืนอยู่ที่ทางเข้าเมือง เขาสวมเสื้อคลุมสีขาว เขายิ้มกว้างขณะมองดูพวกเขาทั้งสี่คน
“เจี้ยนเฉิน ! ” เซียวเทียนหยูตะโกน
