้น
บนฝ่ามือของอวิ๋นเจียวมีเศษดินติดอยู่แพทย์หญิงจึงต้องใช้สุราขาวทำความสะอาดหลายครั้งจึงจะสะอาดหมดจด จากนั้นนางก็โรยผงยาสีขาวลงบนฝ่ามือของอวิ๋นเจียว ก่อนจะยื่นขวดยาให้อวิ๋นฉี่เยว่ พร้อมกับกำชับว่า “อย่าให้แผลโดนน้ำ เนื่องจากเป็นเพียงแผลถลอก ไม่ต้องพันแผลเอาไว้จะหายเร็วกว่า”
อวิ๋นฉี่เยว่รับขวดยามาเก็บไว้ในอกเสื้อแล้วเอ่ยขอบคุณ “ขอบคุณขอรับ!” กล่าวจบก็อุ้มอวิ๋นเจียวที่ใบหน้าเปื้อนน้ำตาออกจากร้านขายยาไป ทว่าพอออกมาจากร้านก็เห็นอวิ๋นโส่วจงกับอากุ้ยที่รีบร้อนมาถึงพอดี
เมื่อเห็นอวิ๋นฉี่เยว่อุ้มอวิ๋นเจียวออกมาจากร้านขายยา สีหน้าของอวิ๋นโส่วจงพลันเปลี่ยนไป เขารีบสาวเท้าเข้ามาหา มองสำรวจอวิ๋นเจียวด้วยความร้อนใจพลางเอ่ยถาม “เจียวเอ๋อร์ เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
อวิ๋นฉี่เยว่ตอบด้วยสีหน้าหม่นหมอง “สะดุดล้มที่พื้น มือถลอกนิดหน่อยขอรับ”
อวิ๋นโส่วจงเห็นฝ่ามือของอวิ๋นเจียวถลอก ก็รู้สึกปวดใจจนถึงกับกระทืบเท้า “แล้วที่อื่นล่ะ? เจียวเอ๋อร์เจ็บตรงไหนอีกหรือไม่?”
อวิ๋นฉี่เยว่ส่ายศีรษะ “ไม่มีขอรับท่านพ่อ พวกเราขึ้นรถม้าก่อน แล้วค่อยว่ากันเถิดขอรับ”
กล่าวจบอวิ๋นโส่วจงก็รีบไปเปิดม่านรถม้า อวิ๋นฉี่เยว่อุ้มอวิ๋นเจียวขึ้นรถม้า ส่วนอวิ๋นโส่วจงก็ก้มตัวเดินตามเข้าไป รถม้าเคลื่อนตัวออกไป อวิ๋นฉี่เยว่เกรงว่าน้องสาวจะรู้สึก
