ไปยังเสี่ยวจิน เขาจึงไม่ทันสังเกตเห็นเจี้ยนเฉิน ไป๋ไฮตกตะลึงเมื่อเจี้ยนเฉินร้องตะโกน เขาจึงเงยหน้าขึ้นมองเจี้ยนเฉิน ในทันใดนั้นเขาก็รู้สึกดีใจมากและปล่อยมือของเสี่ยวจินทันที เขาคว้าตัวเจี้ยนเฉินไว้แน่นและหัวเราะดังว่า ” หลานชายที่รักของข้า ในที่สุดเจ้าก็กลับมา”
“ท่านตา นี่…” เจี้ยนเฉินถามด้วยความสงสัยขณะที่เขาชี้ไปที่เสี่ยวจิน
ไป๋ไฮร่าเริงมากกับการกลับมาของเจี้ยนเฉิน เขาหัวเราะเสียงดังแล้วพูดว่า “หลานชาย,กลับไปที่จวนเจ้าเมือง กันเถอะ ข้าจะอธิบายทุกอย่างอย่างละเอียดที่นั่น”
ในจวน โหยวเยว่,ไป๋เหลียน,ไป๋ไฮ, เจี้ยนเฉิน, หวงหลวนและตู่กูเฟิงรวมตัวกันเพื่อเฉลิมฉลองการกลับมาของพวกเขา โต๊ะอาหารนั้นเต็มไปด้วยอาหารที่หลากหลายแต่ไม่มีใครสนใจกิน พวกเขาทั้งหมดต้องการยืนยันว่าข่าวลือต่าง ๆ ที่กล่าวขานกันรอบทวีปเกี่ยวกับเจี้ยนเฉินนั้นเป็นจริงหรือไม่
“ใช่แล้ว ข้าเองที่ทำร้ายเซียนจักรพรรดิทั้งสองคนจากทวีปสัตว์เทวะจนพวกเขารับบาดเจ็บสาหัส ระดับการบ่มเพาะของข้าอาจยังไม่สูงมาก แต่ถ้าเราสู้กันจริง ๆ อาจไม่มีเซียนจักรพรรดิคนใดที่ผู้สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของข้าได้” เจี้ยนเฉินพูดความจริง เขาไม่ได้ซ่อนอะไรไว้ การประกาศจุดแข็งของเขาต่อสหายสนิทและครอบครัวของเขาจะก่อให้เกิดประโยชน์ มันจะทำให้พวกเขาสบายใจ โดยที่พวกเขาจะได้ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของเขาตลอดทั้งวัน
พวกเขาร่าเริงทั้งหมดเมื่อพวกเขาได้รับการยืนย
