สีที่เข้มกว่านี้เหมาะสำหรับท่าน และช่วยมอบอีกลูกให้แก่ผู้อาวุโสแอตแลนติสเป็นการขอบคุณที่ช่วยเหลือข้าไว้”
ยาดริมขอบคุณเจี้ยนเฉินก่อนที่จะยอมรับลูกท้อทั้งสอง นางไม่ได้ใส่ใจมันมากนัก
เจี้ยนเฉินบอกได้อย่างรวดเร็วว่ายาดรืมไม่ได้คิดว่าลูกท้อมีอะไรพิเศษ เขาอดไม่ได้จึงพูดไปว่า “เจ้าศาลา อย่าประเมินค่าลูกท้อทั้งสองต่ำเกินไป เมื่อข้าออกไป จะเป็นการดีที่สุดที่ท่านควรจะกินลูกท้อให้เร็วที่สุด ผลลัพธ์ของมันจะทำให้ท่านประหลาดใจอย่างแน่นอน”
จริงรึ ? ยาดริมสำรวจลูกท้อในมือแล้วจ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างสงสัย นางไม่เชื่อว่าลูกท้อจะทำให้นางต้องประหลาดใจ
นางเป็นเซียนจักรพรรดิอยู่แล้ว ไม่ว่าสมบัติสวรรค์จะมีคุณค่าเพียงใด ผลลัพธ์ของมันจะไม่สำคัญกับจอมยุทธ์อย่างนาง
เจี้ยนเฉินยังทิ้งใบชาหยั่งรู้ระดับ 2 ไว้รวมทั้งน้ำจากน้ำพุแห่งชีวิต เขาบอกยาดริมถึงวิธีการเตรียมชาก่อนออกเดินทางไปกับหวงหลวน
เหนือศาลาเทพเจ้าแห่งท้องทะเล เจี้ยนเฉินยืนบนกระบี่จือหยิง เขาใช้แขนโอบรอบเอวของหวงหลวน เขาทะยานออกไปในระยะไกลเป็นแนวแสง มุ่งหน้าไปยังศาลาเทพเจ้าอสรพิษ
กระบี่จือหยิงเคลื่อนไหวเร็วมากอย่างรวดเร็วจนเจี้ยนเฉินไม่สามารถแยกแยะภูมิทัศน์รอบตัวเขาได้ เขาใช้ความรู้สึกทางจิตใจเพื่อหาทาง หวงหลวนรู้สึกเหมือนได้เข้าไปในอุโมงค์มิติเวลาเมื่อนางยืนบนกระบี่ ทุกอย่างรอบตัวนางพร่ามัว
“เฉิน กระบี่จือหยิงเร็วมาก ข้าไม่คิดเลยว่ากระบี่ทั้งสองที่เจ้าห
