งความสิ้นหวัง ข้าจะไม่สามารถช่วยเหลือพวกเจ้าได้เลย มันขึ้นอยู่กับพวกเจ้าทั้งสองคนในนั้น จำไว้ว่าทันทีที่เจ้าไปเจอกับการบิดเบือนอะไรก็ตามให้เคลื่อนที่ไปด้วยกัน อย่าแยกจากกัน มันมีเพียงผลึกอเวจีแค่อันเดียวเท่านั้น ” เทพเจ้าแห่งท้องทะเลเตือนก่อนที่จะมองดูเจี้ยนเฉินและยาดริมเข้าไปในทะเลแห่งความสิ้นหวัง ไม่นานพวกเขาก็หายไปกับหมอกที่ลอยไปมา
เมื่อทั้งสองหายไปอย่างสิ้นเชิง เทพเจ้าแห่งท้องทะเลถึงกับถอนหายใจ ” สำหรับการกลับมาของข้า ข้าต้องให้ทั้งสองไปเสี่ยงเพื่อศาลาเทพเจ้าของข้า ข้าไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอ ? ข้าหวังว่าพวกเขาจะกลับมาอย่างปลอดภัย”
เจี้ยนเฉินรู้สึกเหมือนกับเขาถูกห่อหุ้มโดยหมอกที่หนามาก ๆ ทันทีที่เขาเข้าไปในทะเลแห่งความสิ้นหวัง มันมัวและขาวไปหมดทั่วรอบ ๆ เขา และแม้แต่ทัศนียภาพของเขาก็มองไม่ค่อยเห็นเช่นกัน เขาสามารถเห็นได้เพียงระยะ 100 เมตรเท่านั้น การรับรู้ของวิญญาณของเขาไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิงในหมอกนี้
หมอกที่นี่ไม่ธรรมดา มันถูกก่อตัวจากพลังงานแปลกประหลาดและมีความหนาคงที่ เจี้ยนเฉินถูกรอบล้อมไปด้วยหมอกแต่รู้สึกกับว่าเขาอยู่ในสำลีนุ่ม สำลีกดลงที่ร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่องก่อนที่มันจะกลายเป็นพลังบาง ๆ ที่พยายามไหลเข้าไปในร่างกายของเขา
เจี้ยนเฉินรู้จากเทพเจ้าแห่งท้องทะเลว่าหมอกแปลกประหลาดนี้สามารถกินพลังชีวิตของเขาได้ ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าที่จะประมาทเลยแม้แต่นิดเดียว พลังบรรพกาลไหล
