เด็กชายเงยหน้าขึ้นและคิดอย่างจริงจังเกี่ยวกับชื่อ หลังจากนั้นเขาพูดติดอ่างในขณะที่เขาย้ำชื่อ “เสี่ยว – เสี่ยว – จิน..เสี่ยวจิน..เสี่ยวจิน..”
ในช่วงเวลานี้ทหารองครักษ์คนอื่น ๆ และเซี่ยนผู้คุมกฏทุกคนรีบออกมาจากจวนของเจ้าเมือง คนที่นำพวกเขาเป็นไป๋ไฮ เขาอยู่ในอาการตื่นตระหนกอย่างสมบูรณ์ แต่เมื่อเขาเห็นว่าโหยวเยว่และไป๋เหลียนปลอดภัยดี เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“โชคดีที่เจ้าปลอดภัยดี ไม่งั้นข้าก็คงเสียใจไปแล้ว ใช่แล้ว เจ้าตรวจสอบได้หรือไม่ว่าใครเป็นคนร้าย ? เมื่อเราพบคนร้ายแล้ว เราไม่สามารถให้อภัยพวกเขาได้เลย” ไป๋ไฮพูดด้วยความกลัวที่ยังคงค้างอยู่และเมื่อเขาพูดจบคำพูดของเขา เขาก็กลายเป็นคนเคร่งเครียดทันที
“ไป๋ไฮ คนที่พยายามลอบสังหารรองเจ้าเมืองและองค์หญิงโหยวเยว่เป็นเซียนราชา 2 คน” เซียนผู้คุมกฏที่แอบเฝ้าคุ้มครองตอบอย่างเคร่งเครียด
สีหน้าของไป๋ไฮเปลี่ยนไปทันทีที่เขาได้ยินเรื่องนั้น หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเขาก็พูดว่า” นำซากศพของคนทั้งสองคนนี้กลับไป ดูเหมือนว่าเราจะสามารถจัดการกับเรื่องนี้ได้หลังจากที่หลานชายของข้ากลับมา” เซียนราชาได้เกินขอบเขตของเรื่องที่ไป๋ไฮสามารถจัดการได้แล้ว เมืองนี้ไม่มีอะไรอื่นที่สามารถรับมือกับเซียนราชาได้ นอกเหนือจากโถงศักดิ์สิทธิ์จันทร์แจ่ม
โหยวเยว่และไป๋เหลียนกลับไปที่จวนเจ้าเมืองแบบน่าเกรงขามภายใต้การคุ้มครองของทหารองครักษ์ อย่างไรก็ตามมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งสวมเ