หมดที่รวมตัวกันบนถนนป้องมือและโค้งคำนับ พวกเขาร้องออกมาดังราวกับฟ้าร้อง ตำแหน่งรองเจ้าเมืองนั้นขึ้นครองตำแหน่งสูงสุดในของกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีและเมืองอัคนี มันยิ่งใหญ่กว่าสถานะของฮ่องเต้ในแปดอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่
พี่น้องทั้งสามลอบถอนใจและปล่อยเด็กไปอย่างช่วยไม่ได้ พวกเขาโค้งคำนับให้กับไป๋เหลียนพร้อมกับเซียนสวรรค์ทั้งสี่จากตระกูลโจวและร้องออกมาพร้อมกันว่า” พวกเราคาราวะท่านรองเจ้าเมือง ! ”
“ไม่จำเป็นต้องสุภาพ” ไป๋เหลียนยิ้ม เสียงของนางนุ่มนวลและนางก็พูดอย่างเมินเฉย นางมีประสบการณ์เช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วน นางจึงได้เรียนรู้วิธีจัดการกับสถานการณ์ได้อย่างง่ายดาย
“ช่างเป็นเด็กที่น่ารักจริง ๆ ! ” โหยวเยว่จ้องที่เด็กผู้ชายในเสื้อผ้าที่ดูเหมือนจะทำด้วยทองคำและนางก็ชอบเขาทันที
ไป๋เหลียนมองไปที่เด็กชายด้วยและดวงตาของนางก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที นางก็ชอบเขา เด็กชายคนนั้นตัวขาวและอวบอ้วน ดวงตาสีเข้มขนาดใหญ่ของเขาเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์และความไร้เดียงสา เขาน่ารักมากจริง ๆ อย่าว่าแต่ผู้หญิงเลย แม้แต่ผู้ชายสองสามคนยังถูกล่อลวงให้มองเขาสองสามครั้งและถอนหายใจด้วยความชื่นชม
เด็กชายจ้องที่โหยวเยว่และไป๋เหลียนโดยตาไม่กระพริบ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความสับสน ด้วยเหตุผลบางอย่างเขารู้สึกว่าทั้งสองคนนั้นสนิทกับเขาตั้งแต่แรกเห็น เพราะเขารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากพวกนาง
โหยวเยว่และไป๋เหลียนลงจ
