กัน เถี่ยต้าวางขวานของเขาและเดินมาที่หน้าสัตว์อสูรหยานหวง ปากของมันยังคาบเจี้ยนเฉินอยู่มีฟันหลายซี่ที่จมอยู่ในร่างของเจี้ยนเฉิน กล่าวคือร่างของเจี้ยนเฉินได้ติดอยู่กับฟันของมัน มีเพียงครึ่งอกจากด้านล่างเท่านั้นที่อยู่ในปาก ครึ่งอกด้านบนขึ้นไปยังอยู่นอกปากของมัน
เถี่ยต้าย่อตัวลงและเปิดปากสัตว์อสูรหยานหวงและดึงเจี้ยนเฉินออกมาอย่างระวัง เขาถามด้วยความกังวลว่า เจี้ยนเฉิน เจ้าไม่เป็นไรนะ ?
เจี้ยนเฉินยิ้มอย่างขมขื่น เขาพูดด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว ข้าได้รับบาดเจ็บสาหัส ครั้งนี้ข้าเลยไม่ได้ทำอะไรมาก ข้าต้องเข้าไปในวัตถุมิติเพื่อรักษาตัวเอง จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่ไผ่จิตวิญญาณม่วงที่อยู่ไกล ๆ ว่า เถี่ยต้า มีหินสีม่วงอยู่ในกอไผ่ หินนั่นสำคัญมาก ช่วยไปเก็บให้ข้าด้วย
เถี่ยต้ามองไปที่หินหยินนรกอย่างสงสัย เขาไม่รู้ว่าหินนั้นมีค่าอย่างไง มันกินไม่ได้และไม่อาจเอามาบ่มเพาะได้ เขาไม่เชื่อว่าเจี้ยนเฉินต้องการเงินเช่นกัน อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่ลังเล แม้ว่าเขาจะสับสนอย่างมาก เขาเดินไปที่หินทันทีที่เจี้ยนเฉินพูดจบ
เมื่อเถี่ยต้ากลับมาพร้อมกับวางหินหยินนรกข้างตัวเจี้ยนเฉิน มันไม่ได้มีขนาดเท่ากำปั้นเหมือนกับตอนแรกอีกต่อไป แต่มันใหญ่กว่าที่เขาคิดเอาไว้มากและมันก็สูงเท่ากับครึ่งตัวคน ส่วนใหญ่ของมันถูกฝังอยู่ในดินและมีเพียงส่วนเท่ากำปั้นเท่านั้นที่โผล่ออกมาให้เห็น
เจี้ยนเฉินยิ้มอย่างมีชัยหลังจากที่ได้รับหินหยินนรก ในเวล
