ลังอย่างนั้นจริง ๆ ? แม้กระทั่งสี่เผ่าพันธุ์ใหญ่มารวมกันก็ยังทำได้แค่รอโดนสังหาร
ในเวลานี้พลังงานภายในอุโมงค์สีดำที่นำทางไปต่างโลกก็ปั่นป่วนอยู่ใต้เมือง มันทำให้พื้นที่รอบ ๆ สั่นอย่างไม่แน่นอน รูปแบบผนึกได้กลายเป็นที่ประจักษ์ต่อสายตาทุกคนและทุก ๆ เกลียวก็ส่องแสงแพรวพราว พลังงานที่น่ากลัวเต็มไปทั่วพื้นที่ มันเป็นเหมือนกับตาข่ายขนาดใหญ่ตรงข้ามกับทางเข้า
เสี่ยวหลิงอยู่ตรงกลางค่ายกล ขณะที่ดวงตาที่สุดใสของนางกระพริบ นางจ้องเขม็งไปยังค่ายกลที่อยู่ด้านหน้าของนาง ขณะที่ใบหน้าที่เหมือนเด็กแสดงสีหน้าที่หวาดกลัวออกมา นางดูน่าสงสารอย่างมาก
โอ้ ไม่ ไม่นะ ! ผนึกของนายท่านใกล้จะพังแล้ว ข้าจะทำอย่างไรดี ข้าไม่อาจยื้อไว้ได้นานกว่านี้อีกแล้ว พี่ใหญ่ ท่านอยู่ไหน ? ข้ากลัวมาก เสี่ยวหลิงโฉบไปมาใต้ดินพร้อมกับส่งเสียงสะอึกสะอื้น
พี่ใหญ่อ่อนแอเกินไป แม้ว่าเขาจะอยู่ที่นี่ข้าก็ไม่อาจช่วยข้าได้ นายท่าน นายท่านอยู่ไหน ? นายท่านออกมาช่วยข้าเร็ว ข้าไม่อาจยื้อผนึกนี้ไว้ได้อีกแล้ว คนผู้นี้มีพลังมากเกินไป โฮโฮ~ นายท่านอยู่ไหน ? อย่าทิ้งข้าไว้… เสี่ยวหลิงไม่อาจทำอะไรได้นอกจากร้องไห้ออกมาทันทีที่พูดถึงนายท่านของนาง ความสามารถของนางกับโมเทียนหยุนนั้นก็เหมือนกับลูกสาวกับพ่อ โมเทียนหยุนนั้นหายไป นางเหมือนกับเด็กอายุสามขวบที่สูญเสียทั้งพ่อและแม่
