หลงแตกสลายเหมือนแก้วหลังจากที่เจียงหยางหู่จากไป นางร้องไห้อย่างเศร้าโศกก่อนที่จะเป็นลมไป
“ฮูหยินใหญ่ ฮูหยินใหญ่…” สาวใช้หลายคนหน้าซีดไปด้วยความกลัว ในขณะที่รีบเข้ามาประคองนางเอาไว้
“พานางกลับไปที่ห้องเพื่อพักก่อน” เจียงหยางป้าพูดอย่างเศร้าโศกเช่นกัน อารมณ์ของเขาหนักหน่วงในตอนนี้
เจี้ยนเฉินจ้องไปที่ทิศทางที่เจียงหยางหู่จากไปสักพักก่อนที่จะถอนหายใจยาวออกมา เขากลับลงไปที่พื้นด้วยใจที่ห่อเหี่ยว
“เซียงเอ๋อ มานี่” ไป๋หยุนเทียนมาที่ข้างข้างเจี้ยนเฉินและคว้าแขนของเขาเอาไว้ หลังจากที่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับเจียงหยางหู่ ไป่หยุนเทียนก็ค่อนข้างหวาดกลัวในใจ นางกลัวว่านางจะเสียลูกของนางไปเหมือนหลิงหลง
“เซียงเอ๋อ เจ้าบอกพ่อได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับพี่ชายของเจ้า ? ” เจียงหยางป้าถามอย่างเจ็บปวด เขาสามารถสัมผัสได้ว่าลูกชายคนโตของเขานั้นเป็นอคีตไปแล้ว
เจี้ยนเฉินคิดเงียบ ๆ ก่อนที่จะตอบกลับ “เส้นทางที่ท่านพี่เลือกนั้นเหมาะสมกับเขาแล้ว เขาเข้าสู่เส้นทางการฝึกฝนที่แตกต่างออกไป ข้าไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต”
คนชุดขาวยืนอยู่บนกิ่งไม้ในขณะที่เขามองเจียงหยางหู่ออกไปจากเมืองลอร์ เขาพึมพำ “ดูเหมือนเจียงหยางหู่จะเข้าสู่ขั้นสุดท้ายแล้ว สวัสติกะอันยิ่งใหญ่ของเขาสมบูรณ์แล้ว เขามาถึงขั้นนี้แล้วในที่สุด”
..
เจี้ยนเฉินประวิงเวลาที่จะไปที่อาณาจักรทะเลเนื่องจากสิ่งที่เกิดขึ้นกับเจียงหยางหู่ วันถัดมา เขาก็ไปที่กลุ่มทห
