มณ์ออกมาไม่ถูกเมื่อนางเห็นหยูเฟิงหยาน นางพุ่งออกไปอย่างไม่คิด แต่นางก็หยุดหลังจากก้าวไปได้สองก้าว น้ำตาไหลอาบใบหน้าของนาง ในขณะที่นางถอยกลับไปอย่างเจ็บปวด นางรู้ว่าปราณน้ำแข็งลึกซึ้งที่นางเปล่งรัศมีออกมานั้นทรงพลังแค่ไหน มันไม่ใช่อะไรที่หยูเฟิงหยานจะสามารถทนได้
หยูเฟิงหยานนิ่งอึ้งไปในตอนที่นางเห็นเจียงหยาง หมิงเยว่ น้ำตาไหลออกมาจากตาของนางอย่างควบคุมไม่ได้ ในขณะที่ความคิดนับไม่ถ้วนก็ผุดขึ้นมา นางกัดปากของนางในขณะที่จ้องไปที่เจียงหยาง หมิงเยว่ และอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเทา
“หมิงเยว่ ! ” หยูเฟิงหยานตะโกนออกไปและวิ่งไปที่เจียงหยาง หมิงเยว่อย่างรวดเร็ว มีเพียงสิ่งเดียวที่นางต้องการในตอนนี้ และนั่นก็คือการกอดลูกสาวของนางที่นางคิดถึงทุกวันให้แน่น
เจี้ยนเฉินจะปล่อยให้หยูเฟิงหยานวิ่งไปได้อย่างไร ? ทันทีที่นางเริ่มเคลื่อนไหว เจี้ยนเฉินก็ขวางทางนางเอาไว้
“เซียงเทียน ปล่อยข้าไป อย่าขวางข้า เซียงเทียน ข้าขอร้องล่ะ ปล่อยข้า…” หยูเฟิงหยานตะเกียกตะกายจากมิติพันธนาการของเจี้ยนเฉิน ในขณะที่นางอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงสะอื้น
เจี้ยนเฉินปวดหัว ถ้าเขาไม่จำเป็น เขาก็คงไม่หยุดหยูเฟิงหยานหรอก แต่เขาห่วงความปลอดภัยของนางในตอนนี้ ไม่ว่าเขาจะลำบากใจแค่ไหน เขาก็จำเป็นที่จะต้องหยุดนาง
“ท่านป้า ร่างน้ำแข็งที่ลึกซึ้งของพี่รองนั้นเปล่งรัศมีความเย็นที่น่ากลัวออกมา ท่านจะเข้าไปไม่ได้ ไม่งั้นท่านจะแข็งเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง” เจี
