นดูน่าเคารพ เหมือนว่ามันผ่านลมผ่านฝนมาหลายปี แม้ว่ามันจะวิจิตและสวยงาม แต่ทั้งสี่คนก็สามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความโบราณของมัน
วังผลึกแลดูเหมือนจะตั้งตระหง่านอยู่มานับไม่ถ้วนปีแล้ว ในขณะที่ความรู้สึกเก่าแก่ของมันก็เกินกว่าสิ่งของใดที่พวกเขาเคยเห็นที่อยู่มาได้จนถึงยุคนี้
“นี่ต้องเป็นศาลาเทพธิดาน้ำแข็งแน่ ในที่สุดพวกเราก็มาถึง” เจี้ยนเฉินพึมพำ ในขณะที่เขาจ้องไปที่โถงศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ด้านหน้า เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น และเขาก็เดินไปอย่างเร็วตามสัญชาติญาณ
ทั้งสี่มาหยุดที่ด้านหน้าของศาลาเทพธิดาน้ำแข็งในไม่ช้า แค่การยืนอยู่ข้างหน้าสิ่งก่อสร้างนี้ก็ทำให้รู้สึกถึงความยิ่งใหญ่แล้ว พวกเขารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ต่อหน้าช้าง
ความรู้สึกไม่แผ่ออกมาจากรอบ ๆ วัง แต่มันเป็นพลังแห่งการมีอยู่ที่มหาศาลของวัง
แปลกที่พวกเขารู้สึกได้ถึงความประทับใจที่แตกต่าง เหมือนว่าพวกเขาไม่ได้ยืนอยู่ตรงหน้าศาลาเทพธิดาน้ำแข็งที่สวยงาม แต่เป็นห้วงจักรวาลที่ไม่มีที่สิ้นสุด
คนที่อยู่ในชุดเกราะสีขาวยืนอยู่นิ่งนิ่งบนยอดของวัง เกราะของนางปกคลุมทุกส่วนของนางรวมถึงใบหน้าของนาง มีเพียงสายตาที่เย็นชาสองดวงเท่านั้นที่เปิดเผยออกมา แต่มันนก็ยังเป็นไปไม่ที่จะบอกว่านางคือหญิงหรือชายจากรูปร่างของนาง
นางยืนไม่ไหวติงเหมือนรูปปั้นน้ำแข็ง และไม่ปล่อยพลังแห่งการมีอยู่ใด ๆ ออกมาเลย นางดูเหมือนจะหลอมรวมเข้ากับรอบ ๆ โดยสิ้นเชิงแล
