งจะตกแต่งอย่างมหํศจรรย์มาก แต่มันก็เป็นสีขาวหิมะทั้งหมด มันมีเพียงสีขาวและอุณหภูมิก็ต่ำอย่างน่าเหลือเชื่อ
เมื่อเทียบกับอุณหภูมิในห้องแล้ว ถ้ำน้ำแข็งตลอดกาลก็เป็นเหมือนปล่องภูเขาไฟ
คนที่ใส่ชุดเกราะสีขาวนั่งอยู่บนเตียงน้ำแข็งในห้องนี้ ตาของนางปิดอยู่และเกราะก็ปกคลุมนางอยู่ทั้งหมดเหลือเพียงตาเท่านั้น
ในตอนนี้เองประตูห้องก็ถูกเปิดออก เจียงหยาง หมิงเยว่วิ่งเข้ามาเท้าเปล่าด้วยความยินดี นางพูดออกมาอย่างเร่งรีบ “ผู้พิทักษ์ซุย ข้าจะไปหาน้องชายของข้า ข้าจะไปหาน้องชายของข้า น้องเล็กมาที่นี่ และเขาถูกปราณน้ำแข็งที่ลึกซึ้งขวางเอาไว้ ปล่อยเขาเข้ามาเร็ว” เสียงของนางเต็มไปด้วยความตื่นเต้น บางทีอาจเป็นเพราะความตื่นเต้นของนาง แก้มของนางจึงแดงบนใบหน้าที่ขาวซีดของนาง
ผู้พิทักษ์ซุยลืมตาขึ้นช้า ๆ นางอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาในตอนที่นางเห็นว่าเจียงหยาง หมิงเยว่นั้นตื่นเต้นเพียงใด นางพูด “ฝ่าบาท ท่านลืมพวกเขาไปไม่ได้งั้นหรือ ? ” คำว่า ‘พวกเขา’ ที่นางกล่าวถึงไม่ได้หมายความถึงเจี้ยนเฉินเท่านั้น มันยังหมายถึงคนของตระกูลเจียงหยางและคนทั้งหมดที่เจียงหยาง หมิงเยว่เคยรู้จัก
เจียงหยาง หมิงเยว่เริ่มโกรธ “ผู้พิทักษ์ซุย ข้าจะไม่ลืมน้องชายของข้า เขาจะเป็นน้องชายของข้าเสมอมา เร็วเข้า ให้เขาเข้ามา”
“เฮ้อ” ผู้พิทักษ์ซุยถอนหายใจ ตาของนางเต็มไปด้วยความช่วยไม่ได้
