ัดแย้งกันมาตลอด เกิดการปะทะเล็ก ๆ กันนับครั้งไม่ถ้วนในอคีตและความบาดหมางของพวกเขานั้นก็อยู่ในขั้นที่ปรองดองกันไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนที่นิกายดาบโลหิตทำสงครามที่ไม่มีใครรู้กับนิกายใต้โลหิตและศาลายามะ ในตอนนั้น ความแข็งแกร่งของฮุสตันนั้นสุดยอดมาก และไม่มีใครในทั้งสององค์กรที่เป็นคู่มือของนิกายดาบโลหิตได้ ในท้ายที่สุด ทั้งสององค์กรก็ร่วมมือกัน ทำให้พวกเขาเข้าร่วมสู้กับนิกายดาบโลหิตอย่างเอาเป็นเอาตาย
การต่อสู้นั้นตึงเครียดมาก แม้ว่าทั้งสององค์กรจะร่วมมือกัน แต่ความแข็งแกร่งของฮุสตันก็ยังสุดยอดอยู่ดี ภายใต้การนำของเขา นิกายดาบโลหิตก็ข่มทั้งสององค์กรเอาไว้ได้ และทำให้พวกเขาเกือบจะล่มสลาย ในท้ายที่สุดการต่อสู้ก็จบลงหลังจากที่ฮูหยินของฮุสตันถูกลอบสังหาร และจากนั้นเป็นต้นมา นิกายดาบโลหิตก็หายไปจากทวีปเทียนหยวน
ในระหว่างช่วงเวลาพันปีมานี้ ทั้งนิกายต้องการที่จะล้างแค้นกับองค์กรลอบสังหารทั้งสองหลายครั้ง แต่พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้เนื่องจากคำสั่งของหัวหน้านิกาย และยิ่งปรากฏตัวในทวีปน้อยลง ซึ่งทำให้พวกเขาต้องเก็บความบาดหมางมาตลอดพันปี ในตอนนี้หัวหน้านิกายคนใหม่ได้ปลดปล่อยพวกเขาจากคำสั่งนั้นในที่สุด พวกเขาทั้งหมดจึงปิติยินดีมาก
“ท่านหัวหน้านิกาย เมื่อไหรที่พวกเราจะเคลื่อนไหว ? ” ผู้อาวุโสลุกขึ้นและถามอย่างตื่นเต้น
“ในเมื่อมีคำสั่งออกมาแล้ว ยิ่งพวกเราเคลื่อนไหวเร็วเท่าไรยิ่งดีเท่านั้น ข้าหวังว่า
