อยู่กับท่านแม่ได้ทุกวันและข้าก็จะได้เห็นท่านทุกวันเช่นกัน” เสี่ยวเป่ากล่าว ใบหน้าของเขาแนบกับหน้าของเจี้ยนเฉิน ในขณะที่ลมหายใจที่ร้อนระอุของเขาเป่าไปที่แก้มของเจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินรู้สึกว่าแววตาของเสี่ยวเป่าเต็มไปด้วยความคาดหวัง ในขณะนั้นจริง ๆ แล้วเขารู้สึกว่าเขาไม่สามารถปฏิเสธคำขอของเสี่ยวเป่าได้ เขาอยากที่จะยอมรับมัน อย่าลืมว่าเขาเพิ่งได้รู้ว่าเขามีลูกชายคนหนึ่งเมื่อเสี่ยวเป่ามีอายุ 3 ปีแล้ว เขาไม่เคยได้แสดงความรักต่อเสี่ยวเป่าในอดีตและไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามีลูกชาย เขารู้สึกเสียใจที่ไม่รู้เกี่ยวกับเสี่ยวเป่า
อย่างไรก็ตาม เจี้ยนเฉินมีเหตุผลของเขา เขารู้ว่าเขาทำไม่ได้อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในตอนนี้
“เสี่ยวเป่า ตอนนี้ข้าไม่สามารถใช้ชีวิตกับเจ้าได้ทุกวันเพราะข้ามีสิ่งสำคัญมากมายที่ต้องให้ความสนใจ อย่างไรก็ตามข้าสามารถสัญญากับเจ้าได้ว่าเมื่อข้าจัดการกับทุกสิ่งแล้ว ข้าจะใช้เวลาอยู่กับเจ้าทุกวัน ตกลงหรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินตอบเบา ๆ ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความรัก
“ตกลง ข้าจะรอท่านพร้อมกับท่านแม่”
