ฟิงยี่เซียวกลายเป็นหนาแน่นในแววตาของเขา เขาพูดอย่างเย็นชาว่า “กูตู นี่เป็นเรื่องระหว่างเราสองคน มันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับกลุ่มทหารรับจ้างอัคนี ดังนั้นจงเลิกพยายามทำให้ข้าตกใจด้วยการนำพวกเขาขึ้นมาขู่”
กูตูหัวเราะเสียงดัง เขามองไปที่เฟิงยี่เซียวซึ่งดูเหมือนตลกว่า “ตำนานเล่ากันว่าหมาป่าจอมละโมบไม่เคยกลัวอะไรและทำตามที่เขาต้องการเสมอ ไม่มีใครสามารถหยุดเขาได้ ไม่แม้แต่เปลี่ยนใจเขา ดูเหมือนว่าวันนี้จะไม่จริงเพราะเขากลัวกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีเช่นนี้”
ดวงตาของเฟิงยี่เซียวเริ่มเย็นชาลงเมื่อความโกรธเดือดดาลปรากฏเต็มสีหน้า จิตสังหารที่ทรงพลังเริ่มแผ่ออกไปอย่างไม่อาจควบคุมได้ สิ่งที่กูตูกล่าวได้ทำให้เขาเดือดดาลยิ่งขึ้น
“เฟิงยี่เซียว เจ้าจะไม่มีโอกาสฆ่าข้า แน่นอนเว้นเสียแต่ว่าเจ้าไม่ต้องการมีชีวิตอยู่เพราะเจ้ากำลังเสี่ยงที่จะเป็นศัตรูส่วนรวมของกลุ่มทหารรับจ้างอัคนี ด้วยการพยายามฆ่าผู้พิทักษ์สูงสุดของกลุ่มทหารรับจ้างอัคนี กูตูยิ่งไร้ความกลัวมากขึ้นเมื่อเขาเห็นว่าเฟิงยี่เซียวหวาดกลัวต่อกลุ่มทหารรับจ้างอัคนี เขาเริ่มหัวเราะดัง ๆ ย้อนกลับไปเขาเกือบจะตายหลังจากถูกตามล่าโดยเฟิงยี่เซียว ดังนั้นเขาจึงเกลียดเฟิงยี่เซียวมาก ในที่สุดเขาก็สามารถระบายความโกรธทั้งหมดของเขาได้ในตอนนี้
