ทางไปหลายหมื่นกิโลเมตรด้วยความแข็งแกร่งของเขาในฐานะเซียนผู้คุมกฏชั้นสวรรค์ที่ 9 ในท้ายที่สุด เขาก็หยุดห่างจากเมืองเล็ก ๆ 10 กิโลเมตร
“เจ้าหนู ข้าจะพาเจ้ามาที่นี่ได้เท่านั้น เจ้าต้องพึ่งพาตัวเองสำหรับการเดินทางในอนาคต รับเหรียญม่วงเหล่านี้ไว้และซื้อของที่เจ้าต้องการเมื่อเจ้าเดินทาง” เฟิงยี่เซียวตรงไปตรงมาและฟุ่มเฟือย เขาโยนแหวนมิติของเขาไปให้ชายคนที่ผมเป็นกระเซิง
“ผู้อาวุโส ข้าไม่ต้องการมัน..”
“เจ้าหนู ไม่เคยมีครั้งใดที่ข้าจะรับสิ่งที่ข้ามอบออกไปแล้วกลับคืน เจ้ากำลังดูถูกข้าที่มอบของแก่เจ้า ? ” เฟิงยี่เซียวหรี่ตาของเขาและถามอย่างไม่มีความสุข
ชายคนที่ผมเป็นกระเซิงไม่มีทางเลือกอื่น สิ่งที่เขาทำได้คือยอมรับแหวนมิติอย่างเชื่อฟัง
เฟิงยี่เซียวตบไหล่ “เจ้าหนู ในอนาคตดูแลตัวเองด้วย ข้าหวังว่าเจ้าจะยังจำได้ว่าข้าเป็นใครเมื่อเราพบกันอีกในครั้งต่อไป” เมื่อถึงตอนนั้นเขาก็บินจากไปก่อนที่ชายคนที่ผมเป็นกระเซิงจะตอบกลับ
“ผู้อาวุโส ข้าจะจำท่านได้แน่นอนเมื่อเราพบกันครั้งหน้า” ชายคนที่ผมเป็นกระเซิงตะโกนไปในทิศทางที่เฟิงยี่ซียวหายตัวไป
ชายคนที่ผมกระเซิงไม่ได้จากไปและกลับกันเขาเลือกที่จะยืนอยู่กับที่ เขาเงียบและจ้องมองไปในทิศทางที่มีเฟิงยี่เซียวจากไป พวกเขาสองคนเป็นคนแปลกหน้า แต่เฟิงยี่เซี่ยวได้ช่วยเขาอย่างมากโดยไม่เห็นแก่ตัวแม้จะเป็นเซียนผู้คุมกฏ สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกซาบซึ้ง
เขาสามารถรู้สึกได้ถึงความจร
