่มมานานแล้ว แต่เขาไม่เคยเห็นมันจริง ๆ เสียที
ในเวลานั้นทางเข้าโถงศักดิ์สิทธิ์จันทร์แจ่มก็เปิดออก เจี้ยนเฉินบินออกมาขณะที่แบกเจียงหยางซูหยวนเซียวที่บาดเจ็บสาหัส ขณะที่เถี่ยต้าและโหยวเย่วก็ตามมาอย่างใกล้ชิด
เซียงเอ๋อ…
นั่น นายน้อย…
ทุกคนจำเจี้ยนเฉินได้ทันทีที่เขาลงถึงพื้น ในตอนแรกมีเสียงร้องเบา ๆ สองสามเสียงที่ดูเหมือนจะอุทาน แต่ยามทั้งหมดก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งพร้อมเพรียงกันในไม่ช้า หลังจากนั้นเขาก็ตะโกนด้วยเสียงที่ดังและตื่นเต้นชื่นชม คารวะนายน้อยสี่ !
เพียงพริบตา มีเพียงเจี้ยนเฉินเท่านั้นที่ยืนอยู่กลางฝูงชน
เจียงหยางป้าเดินมาอย่างรวดเร็ว เขาโกรธและประหลาดใจมากหลังจากเห็นว่าเจี้ยนเฉินเนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด โดยไม่มีการกล่าวทักทายเขาก็ถามว่า เซียงเอ๋อ เกิดอะไรขึ้น ? ทำไมเจ้าถึงได้บาดเจ็บสาหัส ใครเป็นคนทำร้ายเจ้า ? น้ำเสียงของเจียงหยางป้าเต็มไปด้วยความกังวลและความเป็นห่วง
การที่ทำให้เจี้ยนเฉินอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้ ด้วยความแข็งแกร่งตอนนี้ เจียงหยางป้าคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าฝ่ายตรงข้ามของลูกชายที่มากพรสวรรค์ของเขานั้นเก่งกาจเพียงใด
เซียงเอ๋อ… พร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้น ไป๋หยุนเทียนรีบเข้ามา นางมองบาดแผลทั่วร่างของเจี้ยนเฉินและนางก็อดไม่ได้ที่จะสะอื้น นางรู้สึกใจแทบสลายเมื่อเห็นบุตรชายของนางเป็นเช่นนี้
ปู่ทวดหยวนเซียว นะ-นี่…เซียงเอ๋อ ปู่ทวดหยวนเซียวจู่ ๆ ก็บาดเจ็บแบบนี้ได้อย่างไร ? เขาเป็นผู้อาว
