่งพันกิโลเมตรจากเผ่าคาเลอร์ เขาจ้องมองพื้นที่กว้างใหญ่เบื้องหน้าเขาไคยะยืนอยู่ข้างหลังเขาขณะที่ชุดและผมของนางถูกลมพัดปลิว นางจ้องมองด้านหลังของเจี้ยนเฉินด้วยดวงตาที่สดใสและชาญฉลาด นางมีความรู้สึกที่หลากหลาย“ท่าน ข้าไม่เคยคิดเลยว่าท่านคือผู้คุมกฎที่มีชื่อเสียงของเผ่าเต่า” ไคยะพูดอย่างขมขื่น นางเข้าใจว่าตัวตนของเขามีความสำคัญมาก นางไม่เคยคิดเลยว่าภูมิหลังของเจี้ยนเฉินจะน่าประทับใจจริง ๆเจี้ยนเฉินไม่ได้มีอะไรจะพูดมากนัก ตอนนี้เขาได้พบกับไคยะอีกครั้ง ก่อนหน้านี้ทั้งสองได้พบกันโดยบังเอิญเท่านั้น เจี้ยนเฉินหันไปรอบ ๆ และมีหนังสือปรากฏอยู่ในมือของเขา เขาพูดกับนางว่า “แม่นางไคยะ นี่คือทักษะการบ่มเพาะของจักรพรรดิของแผ่นดินทั้งแปด มันน่าเสียดายที่มันไม่เหมาะกับเผ่าของข้า และข้าก็ไม่ได้รู้จักคนมากมายในอาณาจักรทะเลเช่นกัน เจ้าเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ข้ารู้จัก ข้าจึงต้องการมอบทักษะการบ่มเพาะให้กับเจ้า เจ้าเต็มใจฝึกมันหรือไม่ ? ““ท่านมาหาข้าในเวลานี้เพียงเพื่อมอบทักษะการบ่มเพาะนี้กับข้าหรือ ? ” ไคยะยังคงสงบอย่างผิดปกติ นางไม่ได้ตกใจเพราะทักษะการบ่มเพาะเจี้ยนเฉินพยักหน้าและไม่ได้พูดอย่างอื่นไคยะยื่นมือออกไปช้า ๆ และรับทักษะการบ่มเพาะมาจากเจี้ยนเฉิน นางพูดเบา ๆ ว่า “ขอบคุณ ท่านผู้คุมกฎ ! ““ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก เพราะวิธีการบ่มเพาะนี้ไร้ประโยชน์สำหรับข้า มันจึงเป็นสาเหตุให้ข้าอาจมอบมันให้กับคนที่ต้องก
