กมือก่อนที่จะมีใครพูดอะไรขึ้นมา พลังลึกลับห่อหุ้มไคยะทันที และเขาก็บินออกไปพร้อมกับนางอย่างรวดเร็วการกระทำที่ฉับพลันทำให้ทุกคนตกตะลึง ไม่มีใครคิดว่าเจี้ยนเฉินจะพาตัวไคยะไปต่อหน้าต่อตาทุกคน เจี้ยนเฉินออกไปเร็วมากจนไม่มีใครตามทัน“เขาเป็นผู้คุมกฎของเผ่าเต่าหรือไม่ ? ทำไมเขาจึงนำตัว ไคยะไป ? ” บรรพชนสงสัย เขารู้สึกกังวลใจมากชายอาวุโสคนหนึ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเดินผ่านมาจากด้านหลัง เขากล่าวว่า “บรรพชน ข้ารู้จักชายผู้นี้ ตอนที่ไคยะและคนอื่น ๆ จะได้รับบาดเจ็บจากการถูกซุ่มโจมตีพร้อมกับข้านอกเมืองแจ๊ส เขาเป็นคนที่ช่วยชีวิตพวกเรา เขาคงไม่ทำอะไรที่เป็นอันตรายต่อคุณหนู”…..เจี้ยนเฉินยืนกอดอกอยู่บนยอดเขาสูงชันหนึ่งพันกิโลเมตรจากเผ่าคาเลอร์ เขาจ้องมองพื้นที่กว้างใหญ่เบื้องหน้าเขาไคยะยืนอยู่ข้างหลังเขาขณะที่ชุดและผมของนางถูกลมพัดปลิว นางจ้องมองด้านหลังของเจี้ยนเฉินด้วยดวงตาที่สดใสและชาญฉลาด นางมีความรู้สึกที่หลากหลาย“ท่าน ข้าไม่เคยคิดเลยว่าท่านคือผู้คุมกฎที่มีชื่อเสียงของเผ่าเต่า” ไคยะพูดอย่างขมขื่น นางเข้าใจว่าตัวตนของเขามีความสำคัญมาก นางไม่เคยคิดเลยว่าภูมิหลังของเจี้ยนเฉินจะน่าประทับใจจริง ๆเจี้ยนเฉินไม่ได้มีอะไรจะพูดมากนัก ตอนนี้เขาได้พบกับไคยะอีกครั้ง ก่อนหน้านี้ทั้งสองได้พบกันโดยบังเอิญเท่านั้น เจี้ยนเฉินหันไปรอบ ๆ และมีหนังสือปรากฏอยู่ในมือของเขา เขาพูดกับนางว่า “แม่นางไคยะ นี่คือทักษะการ
