ก“นี่คือสิ่งที่พวกเจ้าต้องการใช่หรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินยืนกอดแขนขณะที่เขามองพวกเขาด้วยรอยยิ้มที่คลุมเครือทั้งสี่คนต่างก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ และสงบลงอย่างรวดเร็ว หนึ่งในนั้นกล่าวว่า “ถูกต้อง สองสิ่งนี้มีประโยชน์มากสำหรับเรา มันก็เป็นเหตุผลว่าทำไมเราถึงอยากเข้าไปที่นั่น หยางยู่เทียน พวกเราสี่คนเป็นหนี้บุญคุณเจ้า”เจี้ยนเฉินคุยกับสี่พี่น้องอีกสักพัก และเขาก็ออกจากเมืองศักดิ์สิทธิ์ เขากลับไปยังเผ่าเต่า หลังจากนั้นไม่นานและถามถึงสถานการณ์ปัจจุบัน“ท่านผู้คุมกฎ ผู้อาวุโสฉิงยี่หยวนเข้ามาดูแลเผ่าของเรา เราจึงแข็งแกร่งขึ้นมาก เรายังพยายามที่จะเอาคืนเหมืองผลึกบางส่วนที่ยังคงอยู่ในการดูแลของตระกูลอื่น แต่เราก็ไม่ประสบความสำเร็จ เผ่าขนาดใหญ่ที่เหลืออยู่ทั้งหมดได้เข้าร่วมกันและพวกเขามีความสัมพันธ์กับเผ่าเต๋า ทันทีที่จอมยุทธ์ของเราระดมกำลัง พวกเขาจะรวบรวมจอมยุทธ์จากหลายเผ่าเพื่อต่อต้าน ไม่มีสิ่งใดที่เราทำได้เลย” ผู้อาวุโสระดับเซียนผู้คุมกฏกล่าวขณะที่คุกเข่าลงกับพื้น เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกหมดหนทางและความรู้สึกผิดเจี้ยนเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย “เผ่าเต๋าช่างดื้อรั้น ดูเหมือนว่าพวกเขาได้ตัดสินใจที่จะต่อต้านเรา”“โปรดจัดการให้เรา ท่านผู้คุมกฎ ช่วยปกครองให้เรารุ่งโรจน์ด้วย” ผู้อาวุโสร้องขออย่างสุภาพหลังจากหยุดชั่วครู่เจี้ยนเฉินจึงกล่าวว่า “เราจะปล่อยให้พวกเขาตายใจไปก่อนในตอนนี้ ข้ามีเรื่องที่สำคัญยิ่งก
